Op weg naar Griekenland

De werkdagen zitten erop, de vriezer is leeg gegeten, het huis is "aan kant" en het begint weer te kriebelen. Kortom: hoog tijd om te vertrekken!

De camper werd opgehaald en we vertrokken op weg naar Griekenland. Dat deden we met een aantal stops onderweg. De eerste stop is bij een houten staafkerk. De houten kerk is groot en mooi van de buitenkant, maar de binnenkant is niet heel bijzonder. 

Uiteindelijk belanden we in Wernigerode. Dit is een klein stadje met vakwerkhuizen en een kasteel. Wij bezoeken het gezellige centrum met de typische huizen en op het kasteel krijgen we, na een korte klim, ook een mooi uitzicht.

Ook Quedlinburg bezoeken we. Quedlinburg wordt gerekend tot de mooiste steden met vakwerkhuizen van Duitsland. De meeste van de nu nog bewaard gebleven vakwerkhuizen dateren van tussen 1618 en 1648. Na de Tweede Wereldoorlog kwam Quedlinburg in de DDR te liggen. In die jaren raakte de stad danig in verval. Enkel gebrek aan geld voorkwam dat grote delen van de stad niet werden afgebroken. Gelukkig, want na de hereniging van Duitsland is de restauratie van de middeleeuwse stad voortvarend aangepakt zodat het nu op de werelderfgoedlijst van UNESCO is opgenomen. Het middeleeuwse centrum van Quedlinburg is bijna volledig bewaard gebleven en laat ons genieten van de meer dan 1300 mooie vakwerkhuizen en het oudste vakwerkhuis van Duitsland.

We slenteren door de historische binnenstad, wandelen door knusse straatjes, over mooie pleinen/ pleintjes en zien vele kerken, de stadsmuur en verschillende stadspoorten. Ook bezoeken we een uitzichtpunt waarbij we uitkijken op het kasteel. Er hangt een gezellige sfeer in de stad. Er zijn wat (groepjes) toeristen en de terrasjes raken gaandeweg de ochtend steeds voller. Kortom: we genieten.

We rijden door naar Polen en bekijken daar 3 meertjes. De eerste bereiken we al snel en dat is echt een tegenvaller. Van die meertjes heb ik er, in mijn jeugd in de Lieshoutse bossen, tig gezien. Het tweede meertje ligt er nog geen 50 meter van verwijderd, maar is door zijn rode kleur en mooie omgeving zeker de moeite waard. Voor het derde meertje moeten we nog een klein stukje lopen en dan zien we het prachtige groen-blauwe water al liggen. We vinden het bijzonder dat deze 3 meertjes op zo’n korte afstand van elkaar liggen, maar zo compleet anders zijn.

We trekken weer door en rijden via plattelandswegen door naar Tsjechië want daar staat een bezoek aan het stenen woud op het programma. Tijdens onze wandeling stijgen en dalen we regelmatig via de (steile) trappen en moeten we door een 50 cm brede (of eigenlijk smalle) kloof lopen, leuk! Ondertussen genieten we van de prachtige rotsformaties (de hoogste is 105 meter) die we zien en dat zijn er veel. Ook hier ligt een gekleurd meer en daar wandelen we nog een rondje omheen.

We rijden van Tsjechië, door Slowakije en Hongarije naar Servië, een bestemming die we beter gaan ontdekken. Onze eerste bestemming is Palic dat net over de grens met Hongarije ligt. Het is gelegen aan een groot meer waar volop bedrijvigheid is: wandelaars, fietsers (ook op van die Piet Plezier fietsen) en skeeleraars. Op het meer zijn roeiers en aan het meer zitten de vissers. Er is een "centraal gedeelte" waar mooie gebouwen, restaurants en kiosken met lekkers samenkomen. Iedereen lijkt naar buiten getrokken die dag, likt aan ijsjes of zit bij één van de restaurants op het terras. Echt een gezellige bedrijvigheid hier en er hangt een fijne vibe.

De volgende ochtend bezoeken we Subotica. Subotica is de meest noordelijke stad van Servië met gebouwen in de art-nouveau stijl (speciaal voor jullie opgezocht hoor, wij herkennen dat zelf niet 😊). Het floreerde als de tweede grootste stad van Hongarije totdat het in 1929 deel ging uitmaken van het voormalige Joegoslavië. Het is een sfeervolle stad met een klein centrum, mooie gebouwen en vele kiosken. Het voelt fijn om hier rond te struinen. We maken een stadswandeling en genieten van het moois dat we zien.

Op weg naar onze volgende bestemming bezoeken we nog een aantal kloosters en willen we nog naar een uitzichtpunt waarvan we plaatjes gezien hebben met een prachtig uitzicht op een groenblauwe slingerende rivier. Is dat echter even een tegenvaller. We maken de wandeling en komen in de buurt van het uitzichtplatform. Maar he, wacht, wat is dat? Ik zie het platform voor het uitzicht al liggen, maar is alles daar afgesloten? Dat meen je niet he. Het blijkt helaas wel zo te zijn en dus moeten we het met een heel ander uitzicht doen dan gehoopt. En wat wij dan niet snappen: nergens, maar dan ook echt nergens geven ze dat aan. Grrrrrrr...

Via korte tussenstops trekken we weer verder. Het eerste punt staat in het midden  van een rivier: een klein houten huisje op een uitstekende rots. Ik kan hier een prachtig mythisch verhaal over vertellen (wat er ook is), maar wij geloven eerder het "logische" verhaal. Er waren eens jongeren die graag in de rivier gingen zwemmen. Tussendoor wilden ze wel eens uitrusten en daarom hebben ze een huisje in het midden van de rivier gebouwd.

Ook maken we weer een korte stop bij een klooster. Zeker van de buitenkant is dit een plaatje om te zien. De binnenkant valt in de categorie medium: we hebben vele mooiere kloosters gezien, maar ook veel minder mooie.

Onze volgende bestemming is echter fantastisch: Het Tara NP. In dit nationale park staat een wandeling op het programma en die gaat naar verschillende uitzichtpunten. Meteen bij het eerste uitzichtpunt is het al raak: we kijken op de schitterende omgeving met de blauwgroene rivier, de steile kliffen en de groene begroeiing. Het is echt een voorrecht om op zo'n mooie plek te zijn! We wandelen van uitzichtpunt naar uitzichtpunt en de omgeving blijft even prachtig. De meeste mensen haken na de eerste 2 uitzichtpunten af. Zo jammer, want nu missen ze het wandelen over de groene vlaktes (hier planinska genoemd) waar de meest kneuterige vakantiehuisjes staan. Echt genieten dit!

Drvengrad is onze volgende stop: dit (zeer) toeristische dorp is een dorp met "authentieke" Servische huizen. Toen er een film opgenomen moest worden werd hier een compleet nieuw "ouderwets" dorp nagebouwd. Wij vinden het bezoek aardig, maar ook niet meer dan dat. We vinden het vooral ook een hoop drukte en een leuk verdienmodel voor een aantal mensen.

Waar wij dan meer van houden is Sirogojno. Hier staan, in een openlucht museum, traditionele huizen uit de Zlatibor regio. Ook de bijgebouwen zoals de schuren voor de opslag van o.a. graan, mais en een zuivelhok voor o.a. het maken van kaas en slagroom zijn te bekijken. Verder zijn er broodovens, stallen voor het vee en een klaslokaal. Dit museum voelt voor mij echter dan het filmdorp dat we eerder bezochten.

Wat wij ook zeker de moeite waard vonden was de Gostilje waterval, een waterval die, volgens de reisgids, in de lente het mooist is met al het groene mos. Of ja, op de winter na dan want dan is de waterval op z’n allermooist. Ja, zo staat het er echt.

We lopen via een pad naar beneden en bekijken alle watervallen die aan dit pad gelegen zijn: de ene is groots en hoog, een andere waterval is weer klein maar krachtig. Bij allemaal stroomt er weer van dat prachtig gekleurde water, zo mooi.

Via, wederom, tussenstops met mooie bochtige rivieren en uitzichten op een prachtig meer rijden we naar hét bekendste toeristische punt van Servië: het uitzicht op de Uvac. Voor ons zien we een kronkelende rivier in een intens groene kleur. Daarachter liggen mooie kliffen.  Wij snappen wel dat dit hét toeristische hoogtepunt is. Het is werkelijk schitterend. Overigens bekijken we de rivier van 2 kanten: het toeristische punt en een veel minder bezocht punt aan de andere kant. Ook dit uitzicht is mooi, al is het wel echt anders dan aan de andere kant. Hier zie je meer land en minder rivier.

De wegen van Servië zijn zeker nog wel een vermelding in dit verslag waard. Ze zijn vaak smal, regelmatig onverhard of vol met kuilen en daardoor krijgen we soms een “Antwan en Karin avontuur”. Wegen die “normaal” beginnen eindigen op een megasmalle weg, die overgaat in een zandpad vol met gaten en kuilen. We komen uiteindelijk in the middle of nowhere uit. Zo kom je trouwens wel op de mooiste wildkampeerplekjes terecht.
 

Google Maps heeft overigens ook regelmatig rare ideeën. Hij ziet wegen die er helemaal niet zijn en wegen die er wel zijn kent hij niet. Zo stuurt hij ons eens een boerenpad in. We twijfelen daarbij wel, want dit is een écht boerenpad, maar we wagen een gokje. Twee kilometer verder worden we tegengehouden door een boer. We moeten hier niet verder gaan, maar omkeren legt hij, in gebarentaal, uit. Ja, maar waar dan? We besluiten de beste man mee te nemen in onze camper en rijden met hem terug tot de splitsing waar wij eerder al twijfels hadden of dit de goede weg was. De boer wijst op een bord waar in het Cyrillisch staat geschreven dat je niet het boerenpad in moet gaan. We zijn dus niet de enige die hier twijfelen, maar de anderen kunnen Cyrillisch lezen en wij natuurlijk niet. Ach, weer een leuk verhaal voor jullie en een leuk avontuur voor ons.

Wat we van Servië vonden? Een mooi land waar het buitenlandse toerisme nog in de kinderschoenen staat, waar in de meeste gevallen alleen in het Cyrillisch informatie staat aangegeven, waar nog Lada’s rondrijden, waar de meeste mensen geen woord Engels spreken, maar ook zeker nog een land waar rust en ruimte is. Wat hebben we hier genoten van de prachtige, nee schitterende, landschappen die we gezien hebben en van het feit dat je echt overal kan en mag wildkamperen.

Dit stuk was een leuk begin van de reis en mooie onderbreking op weg naar Griekenland. Daar hebben we nu heel veel zin in!