Van Meteora naar Peloponnesos

Onze rondreis in Griekenland begint bij de kloosters van Meteora. Eerst een stukje geschiedenis: Al in de negende eeuw kwamen de eerste kluizenaars naar Meteora, op zoek naar de ultieme rust. In de veertiende eeuw bouwden monniken er het eerste klooster. Alle materialen moesten met touwen, netten en ladders naar boven worden gebracht en dat was een grote klus gezien de loodrechte rotsen die honderden meters hoog zijn. De bouw van de kloosters duurde dan ook tientallen jaren. Ooit waren en 24 kloosters, maar inmiddels zijn er nog maar 6 kloosters over.

Wij beginnen bij het grote uitzichtpunt waarbij we zowel links als rechts van ons verschillende kloosters zien liggen en vanwege het tijdstip is het nog lekker rustig daar. Als we klaar zijn met fotograferen beginnen we aan onze wandeling. We lopen van klooster naar klooster en bezoeken er daarbij 2: het Heilige klooster van Varlaam en het grote Heilige Meteoron klooster (de naam Meteora is afgeleid van de naam van dit klooster). Klooster 1 is vooral mooi door zijn binnenkant, klooster 2 is dat vooral door zijn buitenkant.

Ons wandelrondje zit er dan nog niet op, want wij gaan ook nog naar het "geheime" klooster. Dit klooster heet zo omdat het afgelegen ligt en er dus maar weinig toeristen naar toe gaan. Die toeristen mogen overigens alleen de buitenkant bewonderen want het is strikt verboden om het

klooster van de binnenkant te bezoeken. Het klooster ligt inderdaad prachtig. Daarna wandelen we nog een heel stuk door de bossen omdat daar ook nog een klooster te bezoeken is. Deze wandeling blijkt echter een verkeerde keuze: er is alleen een kleine kerk te zien (en die is niet eens bijzonder) maar voor de rest is het alleen bos, bos, bos en nog eens bos. Saai dus.

Als we eindelijk de bossen uit zijn komen we weer op de “toeristische route” terecht. Daar zien we de drukte die er inmiddels is. Bij elk klooster/ elk viewpoint staat een sliert auto's van de vele bezoekers. Een enkele sportieveling wandelt of fietst het hele stuk, maar dat zijn er niet veel.

Waar het bij Meteora heel erg druk is zijn er een tiental kilometers verderop bijna geen toeristen meer te bekennen terwijl daar een aantal leuke stenen bruggen te zien zijn. Vooral de tweede plek is bijzonder met voor en achter de stenen brug een waterval.

De volgende dag verlaten we onze kampeerplek weer en rijden we een prachtige panoramaroute. Hierbij hebben we steeds vanuit een andere invalshoek zicht op een groot meer met prachtige kleuren en verschillende inhammen. We rijden steeds een stukje, stoppen vaak en genieten van al het moois dat we zien. Het uitzichtpunt van bovenaf is echter hét sublieme plaatje. Oh, wat is het hier prachtig! Het is hier zelfs zo mooi en heerlijk rustig dat we besluiten dat we de gehele middag op dezelfde plek blijven staan om te genieten. Met al dat reizen is dat ook heerlijk!

Waar het plekje in de middag zonnig en vredig was, veranderde dat in de avond. Er kwam regen, veel regen, en de ondergrond werd steeds modderiger. Rond 20.30 uur zat de regen i.c.m. de plek Antwan toch niet meer lekker en hij ging op onderzoek uit. Vol blubber kwam hij de camper weer ingelopen met de mededeling dat we toch weg moesten gaan omdat we anders echt vast zouden kunnen komen te zitten. Snel leggen we alles vast en rijden we aan.

Poging 1 om het veld af te komen mislukte met een spin op het laatste stukje. In z'n achteruit en op naar poging 2. We worden het diepe spoor ingetrokken en eindigen weer met een spin, nu een grotere. Kak, het zal toch niet... Bij poging 3 pakte we net wat meer gras mee en kwamen we er, met nog steeds veel moeite, nét uit. Wie er het meest geleden heeft onder dit avontuur? Onze schoongemaakte camper. Die is weer vies geworden.

We trekken nog verder richting het zuiden en bezoeken het kustplaatsje Nafpaktos. Het heeft een leuk haventje, met een gezellige sfeer en veel terrasjes. Daar staan de tafels vol met heerlijk geurende etenswaren en zitten hele families van het lekkers te smullen. We blijven er niet te lang want er hangen dreigende wolken boven het stadje en de bliksem laat zich al met regelmaat zien.

We bereiken uiteindelijk het schiereiland Peloponnesos. Dit schiereiland is via één kant verbonden met het vasteland, maar van de kant waar wij vandaan komen moeten we met een brug oversteken. Peloponnesos is genoemd naar Pelos (de koning van Pylos) en Nissos, wat eiland betekent. Volgens de mythe kreeg Pelos een gedeelte van het eiland Peloponnesos als huwelijkscadeau van zijn schoonvader die koning was. De koning had daarvoor een wagenrace georganiseerd. Wie die race zou winnen zou mogen trouwen met Hippodamia, de dochter van de koning. Omdat Pelos hulp kreeg van Poseidon, die een wagen met vleugels maakte, was hij de gelukkige die de race won en dus mocht gaan trouwen met de dochter van de koning.  

De eerste nacht slapen we op een geweldige plek. Pal aan een meer met mooie reflecties van de omliggende bergen en de wolken. We verwachten niet dat er 's avonds nog een mooi zicht komt op het meer aangezien het pijpenstelen regende en daarna bewolkt bleef. Op een gegeven moment trekt alles toch nog open, komt er kleur in de lucht en gaan we naar buiten om te fotograferen. Uiteindelijk trekken de wolken vanaf de grond weer voor de bergen. Alsof ze willen zeggen: de bergen gaan nu slapen, komen jullie morgen maar weer terug. 

Dat terugkomen doen we graag en we hoeven er niet eens moeite voor te doen aangezien we aan het meer overnachten. ’s Ochtends rijden we nog een rondje om het meer voor mooie uitzichten en bezoeken we het aan het meer gelegen klooster. Daarna slingeren we via een panoramaroute de bergen uit.

Hebben we net een prachtige panoramaroute door de bergen gehad is daarna de  volgende panoramaroute al aan de beurt, ditmaal langs de kust. We krijgen mooie (verge)zichten op de zee. Uiteindelijk draait de weg weer van de kust af en daar krijgen we nog een mooie panoramaroute, deze keer weer door de bergen.

Hierna bereiken we Monemvasia. Dit is één van de bekendste en meest toeristische dorpjes van Peloponnesos. Het middeleeuwse dorp bestaat uit een wirwar van smalle, knusse en gezellige straatjes en pleintjes. Vijftig tot 60 jaar geleden waren er nog slechts zo'n 100 bewoners in dit dorp. Af en toe kwam er een toerist langs, maar daar viel geen droog brood mee te verdienen. De inwoners waren arm. Zo'n 20 jaar geleden kwamen er steeds meer toeristen en inmiddels is bijna het complete dorp, door dat toeristengeld, gerenoveerd. Van de armoede van vele jaren geleden is niets meer over. Hier kan een leuke boterham verdiend worden met accommodaties, souvenirwinkeltjes of restaurants.

In de buurt van Monemvasia maken we een wandeling aan de kust. Een 6 kilometer lange wandeling moet ons naar een oude Duitse wachttoren brengen. De route daar naar toe kent wel wat hobbels. In de eerste meters lopen we al een aantal keren verkeerd in het dorpje en we missen zeer regelmatig de bewegwijzering. We zijn dan ook extra blij als we een bordje met German watchtower erop zien. Helaas staat er even later een bordje met dezelfde tekst maar dan met een pijl naar de andere kant. Tussenin staat nóg een wandelbordje maar dan weer zonder de tekst Duitse wachttoren. We besluiten uiteindelijk dat bordje toch maar te volgen en komen daardoor op de plek van bestemming. Het fantastische uitzicht is onze beloning. Bij terugkomst bij de camper blijken we i.p.v. 6 kilometer ruim 11 kilometer gelopen te hebben.

We gaan nog zuidelijker. In een uithoek ligt een versteend woud, een stop waar we niet veel van verwachten, maar die verrassend leuk blijkt te zijn.  Al denk ik niet dat dat in zijn geheel te danken is aan het versteende woud. Het komt vooral door het mooie landschap en de versteende (resten van) bomen maken het nog bijzonderder.

Even verderop maken we een wandeling. Die is op zichzelf niet echt leuk, maar het punt waar je naar toe loopt is dat wel. Het zou namelijk de meest zuidelijke punt van het Griekse vasteland zijn. De wandeling blijkt inderdaad saai te zijn, maar het eerste kerkje dat we bezoeken ligt wel heel erg mooi. Het tweede kerkje ligt 200 meter verderop en is niet heel bijzonder, maar ligt nog wel zuidelijker. Als we het later opzoeken zijn we er niet volledig van overtuigd dat dit punt ook echt de meest zuidelijke punt van het vasteland was. Ach, het was in ieder geval zuidelijk en ook ons meest zuidelijke punt in Griekenland.

Vanuit hier nemen we de veerboot naar Elafonisos. Daar worden we getrakteerd op heerlijke plaatjes. Op dit eiland, dat in zijn geheel een Natura 2000 gebied is, kregen we fantastische uitzichten op de zee met zijn prachtige blauwe water en het mooie witte strand. Het is geen straf om hier te zijn!

Aan de waterrand vinden we overigens nog een andere kleur: daar heeft het zand, door de schelpen die aanspoelen, een roze rand. Ook al zo bijzonder.
We verlaten het eiland weer en gaan door naar het Mani schiereiland. Mani staat bekend om zijn traditionele huizen die wij vinden wij lijken op kasteeltjes. Ze hebben vaak een toren en als ze die niet hebben dan ze net zo vierkant als een kasteel. Ook hebben sommigen een soort kantelen op het dak. We zien de huizen in Areopoli en Vathia, 2 traditionele dorpjes.

We bezoeken ook Mystras. In 1249 bouwde een Franse kruisridder een vesting op een 634 meter hoge berg, Mystras of Mizithras genoemd. (Mizithras is in het Grieks iemand die zachte Grieks kaas maakt. Waarschijnlijk was er toen een kaasboer op de berg aan wie de stad zijn naam heeft te danken).

Aan de voet van de berg vestigden zich algauw bewoners van Sparta (dat in de buurt lag) en die rekenden op de bescherming van de burchtheer, waardoor er een nieuwe stad ontstond. De Fransman woonde hier tien jaar lang als vorst, maar werd op een gegeven moment gevangen genomen door een Byzantijnse keizer. Hij besloot het op een akkoordje te gooien en ruilde de stad Mystras voor zijn vrijheid. 

Vanaf 1262 werd Mystras de vestigingsplaats van Byzantijnse generaals. De stad kende een enorme bloei en steeds meer mensen vestigden zich op de hellingen van de stad. De stadsmuren werden steeds verplaatst omdat er steeds meer inwoners bijkwamen.

Ongeveer twee eeuwen lang kende Mystras een enorme welvaart. Mooie gebouwen, hoge torens en vele kerken werden gebouwd en de stad kende een hoog artistiek en intellectueel aanzien. De kerken waren rijkelijk beschilderd met prachtige fresco’s en de stad was bekend om de bibliotheken en de roem van zijn schrijvers. Verder werden hier de toekomstige vorsten opgeleid die later hoge ambten in Constantinopel zouden krijgen.

In 1460 werd Mystras aangevallen en bezet door de Ottomanen. Van 1460 tot 1540 en onder Ottomaanse heerschappij, werd de stad één van de belangrijkste centra van de productie en handel van zijde in de oostelijke Middellandse zee. Vanaf 1667 tot en met 1715 kwam Mystras in handen van de Venetianen, daarna werd het heroverd door de Ottomanen en in 1770 werd het helemaal verwoest door Albanese moslims waarna de stad bijna volledig verlaten werd.

Tegenwoordig staat Mystras op de werelderfgoedlijst van Unesco en kan je de, eens zo grote, stad bekijken. Dat doen wij natuurlijk maar al te graag.

Na Mystras rijden we een prachtige weg door de bergen met vele haarspeldbochten, tunnels en overhangende rotsen, heerlijk!

Een eindje verderop bezoeken we verschillende watervallen. Ze zijn allemaal anders, maar ze liggen allemaal in een groene omgeving en stromen in poelen met prachtig gekleurd water. De weg naar de hoofdwaterval is nog wel een uitdaging. Van een pad is geen sprake en we moeten hierbij klauteren over de rotsen.

Waar we het meest mooie uitzicht op een baai krijgen is bij het strand van Voidokilia.
Je krijgt echter niets voor niets, maar na een pittige klim krijg je wel een fantastisch uitzicht op een prachtige ronde baai, met dat schitterende blauwe Griekse water, omgeven met een hagelwit strand. Dit zijn echt van die droomplaatjes.  

De laatste stop op Peloponnesos is bij de Lousios kloof. De meeste mensen komen hier alleen voor het hangende klooster, maar wij wandelen ook nog naar een ander klooster, wat overblijfselen uit de oudheid, een kerkje en een stenen brug. Het hangende klooster is echter wel het mooiste klooster door zijn ligging. De binnenkant is niet heel bijzonder, maar de monniken zijn wel ontzettend aardig. Van binnenuit kunnen we nog wel een mooie foto van het klooster nemen dat op de rotswand geplakt zit.

Ook in Griekenland hebben we weer verschillende schitterende wildkampeerplekken gehad. Deze hadden allemaal op hun eigen manier hun charme. De één door de prachtige ligging aan een meer, de ander door het mooie uitzicht op een stadje en weer een ander door het strand en de zee waar we op uitkeken. We stonden op prachtige plaatsen en vaak in volledige rust.

Nou zullen een aantal mensen dit verslag lezen en denken: maar in Griekenland zijn toch ook veel dingen te vinden die met de oudheid te maken hebben? Hebben ze die dan niet bezocht? De meeste van die punten hebben wij inderdaad niet bezocht omdat dat niet helemaal ons ding is. Wij zoeken liever de mooie plekken in de natuur en af en toe een stadje of dorpje op.

Wat ons opviel in dit gedeelte van Griekenland? Het voelde voor ons vaak niet als Griekenland. Als we, op een aantal foto’s na, zonder uitleg aan raad de plaat zouden doen, dan zouden velen  van jullie een ander land als Griekenland gokken als de bestemming van de foto. De landschappen zijn heel anders dan de “standaard” plaatjes die je van Griekenland kent met zon, zee en strand.  Het is groen, bergachtig en er liggen mooie meren. Gelukkig ontbreken de “standaard” plaatjes niet altijd, want ook daar kunnen we erg van genieten.