Namibië

Nou, daar komt ‘ie dan, ons nieuwe reisverslag. Pak er maar wat te drinken en iets lekkers bij want je bent er wel even zoet mee.

We zijn maar een paar dagen thuis geweest tussen onze reis in Azië en onze reis naar Namibië. Waarom we dat zo gepland hadden? Eens in de 5 jaar maken we met mijn familie een (verre) reis. Voor dit jaar dachten we lang naar Costa Rica te gaan, maar uiteindelijk werden de plannen aangepast en werd Namibië de bestemming. Omdat wij toch tijd genoeg hadden en nog graag een ander deel van Namibië wilden bezoeken vertrokken wij net iets eerder dan de rest.

Onze eerste bestemming is Mount Etjo, een privéreservaat van 36.000 ha waar we wilde dieren gaan kijken. De eerste middag gaan we op safari en zien we waterbokken, impala’s, nijlpaarden, flamingo's, diverse vogels, olifanten, koedoes, gnoes, zebra's (2 soorten), neushoorns, een eland, struisvogels, wrattenzwijnen, pelikanen, een gemsbok en heel veel giraffes. We genieten ervan om weer in Afrika te zijn! Het blijft zo bijzonder om al deze dieren in het wild te kunnen zien.

Voor de volgende dag hebben we een hut gereserveerd. Deze hut ligt aan een klein poeltje en daar komen veel dieren op af. Zij zien ons niet zitten, maar wij hen wel op een paar meter afstand en dat is zo mooi. We zien wederom waterbokken, giraffes, impala's, neushoorns (witte en zwarte), zebra’s, een gnoe, gemsbokken, maar ook bavianen en een jakhals. We verbazen ons overigens over het aantal neushoorns dat we hier zien. Het zijn er echt enorm veel. We kunnen ons niet herinneren dat we ooit zoveel neushoorns in één gebied hebben gezien. Op een gegeven moment tellen we er gewoon 8! Wij zien een neushoorn van verder weg geregeld aan voor een olifant maar die zie je hier juist bijna niet.

We laten Mount Etjo achter ons en gaan naar onze volgende bestemming in de buurt van Keetmanshoop. We moeten een flink eind rijden en het landschap is weinig afwisselend. Alleen de zandkleur is regelmatig anders: wit, grijs, geel, oranje of rood. Verder wordt het landschap steeds droger en dorrer. Er zijn amper dorpjes en de weg die we volgen blijven we volgen voor 600 kilometer. Immer gerade aus, saai hoor.

Bij Keetmanshoop bezoeken we het kokerbomenbos. In dat "bos" staan veel kokerbomen. Een kokerboom is officieel geen echte boom, maar een plant. Hij groeit echter uit, en vertakt, tot hij ongeveer het formaat van een knotwilg heeft en komt alleen voor in erg droge gebieden. De naam kokerboom is ontstaan door de Bosjesmannen. Zij hebben de naam niet zelf bedacht, maar er wel voor gezorgd dat de boom zijn naam gekregen heeft. De holle takken van de boom worden door hen namelijk gebruikt om pijlkokers mee te maken.

De meeste kokerbomen groeien over, op of tegen blokken basalt. Deze blokken nemen overdag de hitte van de zon op en gedurende de nacht wordt deze hitte weer afgegeven. Hierdoor is er sprake van een microklimaat dat een relatief constante omgevingstemperatuur heeft.

Even verderop ligt ook Giant's Playground. Giant's Playground is een vlakte vol met grote rotsblokken waar regelmatig een kokerboom op of tegenaan groeit. De rotsen die je hier ziet zijn van doleriet (een stollingsgesteente vergelijkbaar met graniet, maar dan in een andere verhouding) dat door magma ontstaan is. De rotsen zijn door de (weers)omstandigheden steeds verder afgesleten tot hun huidige vorm.

Vroeger sleet het water de rotsen uit, hierdoor werden ze steeds kleiner. De rotsen begonnen daardoor in het water te "zwemmen" en kwamen uiteindelijk in de huidige positie terecht. Tegenwoordig zorgt het temperatuurverschil tussen dag en nacht ervoor dat de rotsen nog steeds veranderen. Dit komt door de mineralen in de buitenste laag van de rotsen. Zij krimpen en zetten uit waardoor, op zeer lange termijn, de rotsen veranderen van vorm.

Ons volgende verblijf ligt op een rustige plek midden in de woestijn en in de buurt van de Fish River Canyon. We starten bij het bekendste uitzichtpunt, de main lookout. Hier krijgen we een fantastisch uitzicht op de canyon. Wat is het prachtig hier! Dat zeggen we ook regelmatig tegen elkaar als we even later van het uitzichtpunt naar hikers lookout lopen. Dit is eigenlijk een stukje (2,5 km enkele reis) dat je met de auto rijdt, maar wat zijn we blij dat we dat niet doen. Nu hebben we steeds uitzicht op de canyon en zien we die steeds weer vanuit een ander standpunt. Het is echt zó mooi!

We bezoeken ook nog sunset point en Sulpher point. Deze uitzichtpunten zijn minder indrukwekkend, maar nog steeds heel erg mooi. Wat ook zo heerlijk is: je bent er gewoon helemaal alleen want na de main lookout en hikers lookout lijkt iedereen verdwenen te zijn.

Ook maken we een wandeling door het gebied en rijden we een 4x4 track. Wat je dan zoal tegenkomt? Onhandig liggende stenen, mul zand en ongelijke delen waardoor je scheef gaat hangen met de auto. Onderweg zien we nog spiesbokken, gieren en impala's, maar alle beesten zijn schuw en vertrekken zo snel mogelijk als ze ons horen aankomen.

We vertrekken vervolgens naar Aus. Deze omgeving bezoeken we vanwege 2 dingen: Kolmanskop en de wilde paarden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog zaten hier 10.000 Duitse soldaten en die hadden 6.000 paarden meegenomen. Bij een bombardement zijn er paarden ontsnapt en die zijn in het wild verder gaan leven in de woestijn. De paarden zijn overigens totaal niet bang want ze staan zo ongeveer voor onze neus.

Kolmanskop is nu een spookstadje maar floreerde in de diamanttijd. Er werden veel diamanten gevonden en daardoor werd het één van de rijkste gebieden van Afrika. Er stonden grote huizen, de belangrijke personen hadden een eigen huis (o.a. de architect, boekhouder, leraar en dokter) en er waren o.a. een bakkerij en slagerij, een school en een ziekenhuis. Het dorp telde op het hoogtepunt circa 1200 inwoners.

Zoals het vaak gaat met dit soort dorpen waren alle diamanten op een gegeven moment wel gevonden. Er waren dus geen inkomsten meer en de mensen trokken verder op zoek naar nieuwe rijkdom. Vandaag de dag is Kolmanskop dus een spookdorp en zijn sommige huizen overgenomen door de woestijn. In die huizen liggen zandbergen die ramen en deuren blokkeren. Er zijn ook nog beter bewaarde huizen met behang op de muren, stoppenkasten of elektriciteitskabels. Dit is vooral een plek voor Antwan. Hij kan zich hier volop uitleven met fotograferen. Ik ben er sneller op uitgekeken. Wat ook niet mee helpt is de harde wind die er staat. Daardoor worden we af en toe compleet gezandstraald en dat is erg pijnlijk.

Na Kolmanskop beginnen we aan onze reis terug naar de omgeving van Windhoek. Hier bezoeken we het N/aan’n Kuse wildpark. Bij het binnenrijden van het park zien we al meteen wat leuk klein wild zoals elanden en springbokken. Ook rijden we bijna een koedoe omver omdat we ons op de koedoe aan de andere kant van de weg aan het concentreren zijn.

In de middag maken we een safari en die blijkt ook nog eens privé te zijn, wat een geluk! Later blijken we nog veel meer geluk te hebben want we zien elanden, springbokken, impala’s, een havik, steenbokken, een neushoorn, zebra’s, olifanten, een jakhals, koedoes en leeuwen. Die leeuwen zitten echt in de buurt van onze auto en in een opener gebied. We hebben het geluk weer eens aan onze zijde.

Ook de volgende ochtend zijn we nog in het wildpark. Hier mogen we cheeta’s van dichtbij zien en fotograferen. Jaren geleden is de moeder van deze cheeta’s doodgeschoten. Haar 3 welpen konden nog niet zelfstandig overleven en daardoor zijn ze in dit reservaat opgevangen. Hierdoor zijn ze echter ook aan mensen gewend geraakt en daardoor kan je er heel dicht bij komen. Dat is fantastisch.

In de middag gaan we naar Windhoek om mijn familie op te halen. Fijn en speciaal om samen met hen verder op avontuur te gaan in Namibië. We vieren hun aankomst bij een plaatselijk restaurant en daarna gaan we snel naar bed want voor de familie is het een lange reis geweest om hier te komen.

De reis gaat vervolgens verder naar de Kalahari woestijn. Daarvoor moeten we wel een eindje rijden en op weg hier naar toe wordt het landschap steeds roder en ontstaan er gaandeweg ook zandduinen. Onderweg verwachten we niet veel meer te zien dan het landschap, maar we zien gnoes, koedoes, giraffen, gemsbokken, pelikanen, bavianen en een secretarisvogel. Dit maakt de rit leuker en diverser. Sommigen van ons hebben echte spottersogen! Wij horen daar helaas niet bij.

In de woestijn maken we een wandeling en gaan we op een nature drive. Wat zien we veel dieren! Mariboes, een steenbok, giraffes, gemsbokken, een trap, een vosje, een struisvogel en 2 struisvogeleieren. Het meest bijzondere zijn echter de gnoes. Niet de volwassen gnoes, maar de pasgeboren baby. Net een uurtje oud, heel bijzonder!

’s Avonds worden we getrakteerd op een fantastische sterrenhemel. We hebben geluk dat de maan pas later aan de hemel verschijnt waardoor er geen enkele lichtvervuiling is. Wauw, dit is genieten!

We rijden verder naar de volgende bestemming. De eerste stop is bij een benzinestation en dat is een gezellige stop. Antwan en ik kwamen hier pas al langs en toen draaide ze keiharde muziek en stond één van de pompbediendes volop te dansen. We wisten dat we vandaag weer hier langs zouden komen en hebben dus iedereen meegenomen.

Bij aankomst horen we geen muziek en dus vragen we er maar naar. Het kost even wat tijd, de muziekinstallatie wordt naar buiten gesjouwd en dan kunnen we dansen. Wij staan allemaal op een rijtje en proberen de dansmoves na te doen die de pompbediende voor doet (zie filmpje onder aan deze pagina). Samen met hem trekken we veel bekijks en toveren we glimlachen op de gezichten van anderen en beginnen wij de dag vrolijk. Zoals Riky het zegt: 'hier gaan we het nog vaker over hebben rond Kerst,  weet je nog toen bij dat tankstation'?

Daarna is het kilometers maken. Over stoffige gravelwegen rijden we naar Sossusvlei. Daar splitsen onze wegen omdat wij samen met Ad en Riky in de lodge slapen terwijl de rest op de  camping gaat kamperen in hun daktenten. Ruim 16 jaar geleden hebben we ook in deze lodge geslapen toen we op rondreis waren door Namibië. In onze herinnering is het een hele fijne plek met mooie huisjes en dat blijkt nog steeds te kloppen. Ook het buffet 's avonds is niet veranderd. We kunnen weer genieten van heerlijk vlees van de barbecue.

Het bezoek aan Sossusvlei en Deadvlei (vlei is het Afrikaanse woord voor vallei) verloopt helaas anders dan verwacht. Er zijn veel zieken en hierdoor bezoeken alleen Jur, Amber, Antwan en ik het uitgebreid.

We zien Dune 40 en Dune 45 en bezoeken Deadvlei. Deadvlei is een grote, droge en witte kleivlakte met dode bomen. Ooit heeft er water gestaan en konden er kameeldoorns groeien. Door klimaatveranderingen kwam het gebied droog te staan waardoor de kameeldoorns overleden. De zwartgeblakerde skeletten zijn door de droogte echter goed bewaard gebleven.

Sossusvlei ligt aan de andere kant van de weg. Daar zien we mooie rode zandduinen, af en toe afgewisseld met stukken zandkleur of een stuk(je) witte klei. Wat is het hier toch mooi zeg! De drukte valt ons ook alleszins mee. Bij Deadvlei begint die pas als wij weer teruglopen en bij Sossusvlei is zo ongeveer helemaal niemand. Omdat we zo vroeg vertrokken zijn vandaag hebben we ook geen last van de extreme hitte die later op de dag nog wel eens parten kan gaan spelen.

Swakopmund is onze volgende bestemming en daar loopt alles anders dan verwacht. We hebben een paar zieken en daardoor gaan we steeds in wisselende samenstellingen op pad.

We doen de little desert tour en gaan hierbij op zoek naar the little 5. Deze kleine diertjes, die in de duinen leven, zijn een stuk moeilijker te spotten dan het grote wild. We hebben helaas niet zo'n geluk met wat we zien want we zien niet veel dingen, maar de dingen die we wel zien zijn prachtig. We zien hoornslangen, kameleons, een jakhals en een hagedis.

Verder is het landschap met de zandduinen prachtig. Deze duinen verplaatsen zich elk jaar met zo'n 12 meter. Hier zijn de duinen overigens geel en niet rood zoals in Sossusvlei. Dit komt doordat de duinen hier veel meer in beweging zijn dan in Sossusvlei. Hier kunnen de duinen dus niet oxideren, iets wat ze wel kunnen in Sossusvlei en waardoor de rode kleur ontstaat.

De eerste middag rijden Antwan en ik samen de Welwitschia Drive. We rijden door een desolaat landschap en krijgen regelmatig uitzichten op een "maanlandschap". Dit is wel waar wij van houden. Ook zien we natuurlijk de Welwitschia, in het Afrikaans ook wel de tweeblaarkanniedoodplant genoemd. Gemiddeld worden de planten 500 tot 600 jaar oud. Al zijn er ook planten die de leeftijd van 2000 jaar halen. In het gebied waar de planten groeien regent het maar weinig. Daarom halen ze, met hun wortels, vooral water uit ondergrondse waterbronnen.

De tweede dag in Swakopmund is hectisch. Het gaat nog steeds niet beter met de zieken en dus besluiten we hen mee te nemen naar het ziekenhuis. Daar is het wachten, wachten, wachten voordat ze uiteindelijk bij de arts belanden en daarna door moeten om aangeprikt te worden met een infuus vanwege uitdrogingsverschijnselen.

Een gedeelte van ons is dan een boottocht aan het maken waarbij ze (baby)zeehonden, pelikanen en een walvis gezien. Er heeft zelfs een zeehond bij Jur op schoot gezeten. Een pelikaan had een minder leuke verrassing voor Isa. Hij poepte vol op haar haar en gezicht.

Vanaf hier hebben we besloten het programma voor de komende dagen te splitsen. De zieken gaan met hun gezin een aantal dagen uitrusten in Windhoek en het gezin van Simon trekt samen met ons verder volgens het oorspronkelijke programma. We vinden het allemaal verschrikkelijk dat we deze keuze moeten maken, maar in het belang van de gezondheid van de zieken is het wel de beste keuze die we op dat moment kunnen maken. 

Voor ons is Spitzkoppe dus de volgende bestemming. Voordat we daar “echt” zijn krijgen we een prachtig zicht op de Spitzkoppe die mooi oplicht in het laatste daglicht. Op de camping zoeken we naar de rest en die hebben echt een fantastisch mooie kampeerplek gevonden.

Samen bezoeken we het schitterende rotsgebied. We klimmen en klauteren rotsen op voor (nog mooiere) uitzichten, bezoeken een rotsboog en genieten van het prachtige landschap met zijn mooie kleuren en rotsformaties. Het is echt een landschap waar wij van houden.

We rijden verder naar Damaraland. Daar zijn we vooral te vinden rondom Twyfelfontein. Deze naam is ontstaan door een man die zich hier wilde settelen. Er stond echter niet altijd water in de bron (fontein), waardoor er altijd twijfel (Twyfel) was of er wel water was.

We bezoeken Burnt Mountain (deze "verbrande" berg is overwegend zwartgekleurd maar we zien er ook paars, crèmekleur en bruin. De planten die er zijn steken met hun gele kleur mooi af tegen het zwart van de berg. Bij aankomst verwachten we niet veel van deze stop, maar uiteindelijk vinden we het wel ontzettend mooi), orgelpijpen (basalten pilaren in verschillende formaten), bezoeken de leeuwenrots en bekijken rotstekeningen van de San (ook wel Bosjesmannen genoemd). Deze rotstekeningen (meer dan 2500) zijn vooral veel diertekeningen. We zien o.a. neushoorns, leeuwen en giraffes, maar ook afbeeldingen van pinguïns, zeehonden en zeekoeien die aangeven dat er vroeger contact moet zijn geweest tussen het dorre woestijngebied en de zee.

’s Avonds beklimmen we achter de receptie van ons hotel nog de rotsformatie die daar staat voor een fantastisch uitzicht op de omgeving. Zeker met het warme avondlicht is dit een heel mooi uitzicht.

We verlaten Damaraland en trekken naar Kaokoland. Het is maar een paar uur rijden en daarom kiezen we een alternatieve binnendoor route. Het eerste gedeelte gaat over een mooie gladde gravelweg. Daarna rijden we een kort stukje over de hoofdweg en dan draaien we een andere gravelweg op. Deze begint veel hobbeliger en we schudden regelmatig op en neer. Het landschap is echter wel heel erg mooi dus we hebben het er voor over.

We bereiken uiteindelijk een vallei en daar zijn we het spoor bijster. We rijden door een rivierbedding en die is behoorlijk kleiachtig, een teken dat er nog niet zo lang geleden regen gevallen is. De weg die we volgden is veranderd in een spoor. Het eerste stuk vinden we nog, daarna moeten we het vragen bij een dadelplantage. Gewoon het pad blijven volgen is het antwoord. Dat doen we dus maar. Vervolgens komen we bij de tweede dadelplantage. Daar zijn we het spoor weer bijster en dus spreken we weer iemand aan. Deze vrouw vertelt ons dat het 2 dagen geleden geregend heeft en dat er daardoor allemaal stenen op de weg liggen en de weg dus heel moeilijk begaanbaar is. Zij adviseert ons om te draaien. Kak, weer die hele weg terug dus en dan de normale weg volgen. Dat kost ons minimaal 2 uur extra. Ontzettend balen, maar dat was het risico dat we namen....

’s Middags bezoeken we nog een Himba dorp. We krijgen uitleg over het dorp en mogen fotograferen en vragen stellen. De kinderen zijn zéér geïnteresseerd en Jur vuurt de ene na de andere vraag af. Hij wil echt alles weten. Ook de andere kinderen zijn oprecht geïnteresseerd en genieten, net als de volwassen, van het bezoek. We leren o.a. dat er verschillende haardrachten zijn: een haardracht tot de eerste menstruatie, een haardracht na de eerste menstruatie en een haardracht als de vrouw getrouwd is. Aan de stokjes bij de voeten kan je zien hoeveel kinderen een vrouw heeft en het sieraad bij de borsten is een bh. De rode haarkleur komt door een mix van oker en klei en de vrouwen smeren hun huid ook in met oker. Verder wassen ze zichzelf niet, maar roken ze zich om fris te worden en poetsen ze hun tanden met de doorns van de boom. Zoals je op de foto’s zal zien staan er alleen vrouwen en kinderen op de foto’s. Dit komt doordat er alleen vrouwen aanwezig waren in het dorp. De mannen waren met hun koeien en geiten op pad. Wij waren vooraf bang dat het bezoek aan de Himba’s misschien een "toeristen showtje" zou zijn, maar het voelde absoluut niet zo.

Op weg naar Etosha herenigen we weer met de familie. De zieken zijn inmiddels opgeknapt en iedereen staat te popelen om weer dingen te ondernemen. In Etosha maken we, gewoon met de eigen auto, verschillende gamedrives. We zien koedoes, springbokken, gemsbokken, giraffes, zebra's, gnoes, neushoorns, verschillende korhanen, een trap (grote loopvogel), een secretarisvogel, een cobra, impala's, diverse vogels en een leeuwin en een leeuw op een paar meter afstand. De familie ziet, op een gamedrive zonder ons, ook nog een cheeta en olifant. En dan ben ik vast nog iets vergeten te melden.

De dagen zijn intensief met het vroeg opstaan en de hitte en dus zoeken we in de middag vaak verkoeling bij het zwembad. Etosha was voor de meeste van mijn familieleden het hoogtepunt van Namibië. Dat was het niet voor ons, maar dat komt doordat we al heel erg gewend en zeker ook verwend zijn met de dieren die we al hebben mogen zien deze reis.

Net als bij alle andere reizen, komt er altijd weer een laatste bestemming en dat is hier in Namibië Otjiwa. In dit privéreservaat gaan we nog met z’n allen op excursie en dat is uniek want tot nu toe hebben we geen enkele georganiseerde excursie gedaan waaraan iedereen deelgenomen heeft. We zien nog springbokken, impala's, wrattenzwijnen, uilen, giraffes, steenbokken, neushoorns, gemsbokken, koedoes, een nyala en gnoes. Helaas zit het weer niet mee want het regent en daardoor is de temperatuur flink gedaald. We vinden het koud! Onze sundowner valt daardoor letterlijk in het water en we zijn blij als we even later de warmte van het restaurant op kunnen zoeken. Daar toosten we op het prachtige Namibië, al is de reis heel anders verlopen dan verwacht.

Ondanks dat Namibië geen bestemming was die door onszelf bepaald was (wij waren er al eens in 2008) zijn we ontzettend blij dat dit de bestemming van onze familiereis is geworden (al hadden we alle trubbels met de zieken graag gemist). Namibië is echt een schitterend land met voor ons als hoogtepunten Sossusvlei, Spitzkoppe, het bezoek aan de Himba’s, het wildlife dat we mochten zien, Fish River Canyon en het kokerbomenwoud. Het verrukkelijke eten in Namibië heeft ook zeker een bijdrage geleverd aan de beleving.

Vanaf maandag gaan we een paar maanden werken om vervolgens halverwege april weer met de camper op pad te gaan naar Griekenland en Turkije. Als je je ingeschreven hebt voor onze nieuwsbrief ontvang je automatisch een bericht wanneer wij weer een reisverslag geplaatst hebben.