Kirgizië deel 1

In Kirgizië rijden we rond met een UAZ Bukhanka, een Russische bus die er oud uitziet maar nog steeds geproduceerd wordt. Hij dient voor ons als (4x4) auto en als camper op de plekken waar geen guesthouses in de buurt zijn. De eerste dagen in ‘dat ding’ vinden we hels. Het is lastig om snel te reageren op situaties omdat de pedalen op een andere manier afgesteld staan. Hiervoor moet je je been oplichten en dat kost luttele seconden. Best lastig bij wegen vol met gaten waar je snel moet reageren. We schudden dan ook veel door elkaar en knallen regelmatig ergens doorheen. Gelukkig krijgen we er gaandeweg steeds meer feeling mee.

In de eerste dagen bezoeken we alleen de Bursana toren met de daarbij gelegen steensculpturen met gezichten en rotstekeningen, rijden we een stukje door een kloof en maken we een wandeling naar het Kol Tor meer. Als we verder rijden naar het Chon Kemin park begint het zachtjes te regenen. Een paar uur later is het harde regen en dat blijft het de daarop volgende 3 dagen doen waardoor ons hele programma stil ligt. We zitten onze tijd uit in ons huisje rondom het Issyk Kul meer en wachten tot het droog wordt.

Het Issyk Kul meer (letterlijk warm meer omdat het meer nooit bevriest) is 182 kilometer lang en 60 kilometer breed. Het is het op één na grootste bergmeer ter wereld (na het Titicacameer in Peru) en er stromen ruim honderd rivieren en stroompjes in uit. Gesmolten sneeuw en smeltend ijs van gletsjers zorgen voor het waterpeil in het meer. Al neemt dat waterpeil de meeste jaren met 5 centimeter af. Doordat het water uit de bergen komt heeft het een prachtige blauwe kleur en doet het tropisch aan.

In de Sovjettijd kwamen de hoge Russische pieven graag bij het meer vertoeven en ontstonden er in rap tempo sanatoria, pensions en vakantiehuizen. Na het instorten van het Sovjet rijk raakte de toeristenindustrie in hetzelfde tempo in verval. Nu is men hard bezig om alles weer te herstellen en schieten de (luxe) accommodaties als paddenstoelen uit de grond.

Gelukkig wordt het uiteindelijk weer droog en dan is het weer tijd om op pad te gaan. We bezoeken een arend demonstratie, iets wat voor ons echt bij de traditie van deze regio hoort.

De jacht op arenden in Centraal-Azië gaat duizenden jaren terug. Nomadische stammen (in wat nu Kirgizië, Kazachstan, Mongolië en West-China is) waren afhankelijk van arenden voor warmte, voedsel en overleving tijdens de strenge winters. In Kirgizië waren berkutchi (arendjagers) vaak helden van hun gemeenschappen. Ze brachten na het jagen bont en vlees mee terug wanneer er tijdens de strenge winters weinig voedsel beschikbaar was. De vaardigheden van arendjagers werden generaties lang van vader op zoon doorgegeven en hoewel het moderne leven de behoefte aan jagen heeft verminderd heeft Kirgizië zich actief ingezet om de traditie in stand te houden door middel van festivals, trainingsprogramma's en verantwoorde demonstraties. Tegenwoordig draait de arendjacht net zozeer om het behoud van de cultuur als om de jacht zelf.

Verder bezoeken we de Aksay en de Skazka canyon. Bij de Aksay canyon zien we overal om ons heen grillige pieken, fantastisch! Bij de Skazka canyon (Skazka is het Russische woord voor sprookje en dus heet de canyon in het Engels Fairytale canyon) genieten we van de rotsformaties met hun kleuren en het prachtige licht dat daarop staat. Zucht, ook al zo mooi. We bezoeken ook nog de Mars canyon. Deze canyon is eigenlijk ook heel erg mooi, maar doordat we zo verwend zijn door de Aksay canyon en de Skazka canyon ervaren we die toch als minder bijzonder.

We rijden via de Barskoon vallei naar het Arabel plateau, een plateau midden in de bergen. Dit is zo'n plek waar we om de haverklap stil staan omdat het zo mooi is. Op het plateau zijn helaas nog niet alle wegen begaanbaar vanwege de sneeuw, maar de wegen die we rijden zijn prachtig met een stroompje of meertje op de voorgrond en de besneeuwde bergen op de achtergrond met daarboven een strakblauwe lucht. Echt schitterend! Het is overigens ook de eerste keer dat we op grote hoogte zitten. Bij het passeren van de Arabel pas tikken we de 4.028 meter aan.

Jeti Ögüz is de volgende bestemming en wat is het hier mooi! De rode rotsformaties met op vele plekken groene begroeiing, wauw. We rijden een steile helling op en daar hebben we een nog mooier zicht. Boven op het plateau vinden we een mooie kampeerplek voor de nacht, want af en toe blijven we natuurlijk in onze gehuurde Bukhanka slapen.

In de buurt van Jeti Ögüz bezoeken we de Kok Jaiyk vallei. Hier maken we een korte wandeling die ons naar een uitzichtpunt op de omgeving brengt. Vanuit hier hebben we een mooi zicht op een vlakte met een aantal yurts beneden ons en als we verder kijken zien we een berglandschap en riviertje. Dat riviertje heeft overigens een enorme power. Daar moet je niet in terecht komen.

Een groot avontuur is voor ons de paardrijtocht naar het onbekende Zashyl meer. Voor mij is het de eerste keer in mijn leven dat ik op een paard zit en dat hebben ze gemerkt. Ik schiet meteen in de paniekstand en dus neemt de man mij mee in 'een treintje'. Het paard van Antwan is niet gehoorzaam (ligt het aan het paard of aan Antwan?, wij vermoeden het laatste) en dus gaat hij ook mee in het treintje. Ik vind het helemaal niets dat paardrijden, veel te onvoorspelbaar. Gaandeweg de weg naar boven word ik iets relaxter en kan ik zeker van het prachtige landschap genieten.

Bij het meer aangekomen bekijken we het meer en de op de achtergrond gelegen grillige pieken. Terwijl we in een drukbezocht park zijn is er verder niemand bij het meer omdat iedereen eigenlijk voor de zeer populaire wandeling in het nationale park kiest. Wij hebben er bewust voor gekozen deze te skippen en naar dit onbekende Zashyl kul te gaan. Uiteindelijk begint onze rit terug naar het beginpunt. We slaken allebei een zucht als we ein-de-lijk weer terug beneden aankomen en we van het paard af mogen. Wat een ervaring was het zeg. En dan geen ervaring die we graag over willen doen. 

In de stad Karakol zijn we zo uitgekeken want die is niet echt bijzonder. Met een kathedraal, moskee en wat authentieke huizen heb je alles wel gezien, maar de omgeving heeft veel te bieden en is werkelijk schitterend.

We rijden naar de Chon Ashu pas en de daarbij gelegen Turgen- en Sary Jaz vallei zijn prachtig. Overal zijn fantastische landschappen met meren, riviertjes, (gekleurde) bergen en graslanden met daarop paarden, schapen of koeien. Verder gaan we naar Jyrgalan. Antwan heeft hier een plaatje van gezien dat voor hem typisch Kirgizië is (een yurt met op de achtergrond de bergen) en dus gaan we daar naar toe. De bedoeling is dat we er een wandeling naartoe maken, maar we komen erachter dat we een heel eind verder kunnen komen met de auto en dus doen we dat. Scheelt ons toch een heel stuk klimmen. We parkeren onze auto en worden even later ingesloten door een kudde schapen (foto staat bij het ‘kopje’ Bukhanka). Uiteindelijk lopen we het laatste stukje en krijgen we het beeld waar we naar zochten. Dat beeld krijgen we later ook op onze kampeerplek. Oh, wat is het hier toch mooi! We maken de volgende ochtend dan ook geen haast om te vertrekken. Eerst nog even genieten hier.

We bezoeken de Grigorievka gorge op een zondag en heel Kirgizië lijkt uitgeweken naar dit park. Zij hebben hun zondags uitje vandaag. Picknicken bij de rivier, volleyballen, voetballen, paardrijden, barbecueën: echt overal zijn mensen en vermaken ze zich rondom de yurts die ook vaak een speeltuintje hebben. Wij zijn bang dat het bij de door ons uitgezochte stop, een meertje, ook ontzettend druk gaat zijn, maar niets blijkt minder waar. Aangekomen bij het meer blijkt er bijna niemand te zijn. Kunnen we samen mooi een beetje rondkijken.

Een prachtige dag hebben we in de Konorcheck canyon. Wat een schitterende plek is dit! Beneden in de canyon maken we een wandeling en genieten we volop van de rotsformaties. Een tijdje later rijden we naar de bovenkant van de canyon en daar vinden we het nóg mooier. We hebben er dan ook flink wat tijd voor nodig want we staan om de haverklap stil.

De hierbij in de buurt gelegen Kok Moniok canyon is nog minder bekend, maar blijkt snel aan populariteit te winnen. Wij vinden het een mooie canyon, maar hij kan zeker niet tippen aan de Konorcheck canyon die we even daarvoor bezochten. We zijn ook wel verwend geraakt met mooie kloven in Kirgizië.

 Is er dan niets wat niet leuk is aan Kirgizië? Jawel, dat is er wel. Dat zijn de wegen rondom de zuidkant van het Issyk Kul meer. Ze hebben daar het hele wegennet open liggen. Overal zijn daardoor wegen met (diepe) kuilen, gaten of zelfs compleet door vrachtwagens kapotgereden wegen. Het zijn de slechtste wegen die we ooit ergens gereden hebben. Gelukkig blijkt de noordkant van het meer beter te bereizen, maar aan die kant lagen helaas weinig bezienswaardigheden.