Kazachstan

Vanuit Tasjkent vliegen we door naar Astana en Astana staat in het Guinness World Record book als de hoofdstad met de meeste naamsveranderingen in de geschiedenis.

Het is een stad die midden op de steppe uit de grond gestampt is, waar veel te veel bekende, dus veel te dure, architecten voor ingehuurd zijn en die ook wel Dubai op de steppe genoemd wordt. Als je een gebouw laat ontwerpen met een zwembad erin en daar echt zand uit de Malediven voor laat invliegen...

Overal zijn nieuwe ministeries, paleizen, musea, shopping malls en appartementencomplexen en er staat werkelijk geen enkel oud gebouw in de stad met de vele spiegelramen. Terwijl alles gebouwd is op groot-groter-grootst zie je bijna niemand op straat. We struinen door de stad en bezoeken de mytische Kazachse levensboom en de Expo gebouwen uit 2017. Het is een futuristisch stuk van de stad.

De stad staat ook bekend om de wind die altijd aanwezig is. In dit seizoen bloeien er veel paardenbloemen en als die uitgebloeid zijn krijg je natuurlijk pluizenbollen. Omdat het in Astana ook eigenlijk altijd hard waait ligt de hele stad bezaaid met 'paardenbloempluis'. De grasvelden zijn niet groen, maar wit door de pluis en op sommige momenten zweven er zoveel pluizen door de lucht dat het lijkt alsof het sneeuwt.

Astana was zeker niet het hoogtepunt van onze reis zijn, maar het was, na het lezen van recensies, veel minder erg dan we ons voorgesteld hadden. We vonden het zelfs best leuk voor een dag. Al is het totaal niet representatief voor de rest van Kazachstan.

We vliegen vervolgens naar Aktau, een afgelegen stuk Kazachstan tegen de grens met Oezbekistan aan. We komen hier niet voor de stad zelf die aan de Kaspische Zee ligt en het middelpunt van de olieindustrie van het land is. Het is de stad waar we starten met onze tour die de natuur in gaat. We rijden door de eindeloze steppe, ver van de bewoonde wereld en stoppen bij verschillende bezienswaardigheden: grote ronde rotsblokken die her en der in het landschap liggen, formaties met grillige pieken en pilaren, monolieten, uitzichtpunten, zandduinen, een zoutvlakte (al zien we daar niets door de heiige lucht) en rotsformaties.

De mooiste gebieden vinden we op het Ustyurt plateau. Allereerst stoppen we daar bij Bokty, een berg in the middle of nowhere met mooie kleuren en erosie geulen. Het is een mooie opwarmer (letterlijk en figuurlijk) voor de Kyzyllup canyon die we daarna bezoeken. De Kyzyllup canyon wordt ook wel de Tiramisu canyon genoemd. Het is een 15 kilometer lange kloof die zijn naam dankt aan de opvallende, horizontale lagen van wit en rood gesteente die op het Italiaanse toetje lijken en miljoenen jaren geleden zijn gevormd door de Tethyszee. Het landschap, de kleuren, de vormen: het is werkelijk prachtig. We blijven dan ook maar rondkijken.

Bij Dragons Crest genieten we ook al zo, al is het wel heel anders. Het is een grote witte rotsformatie met grillige pieken die los in het landschap staat. We kijken er van bovenaf prachtig op, maar rijden ook zeker naar beneden om daar het gebied verder te verkennen. Ook alweer zo mooi...

In het gebied zijn bijna geen accommodaties en daarom kamperen we 2 nachten in een tent en slapen we een nacht in een yurt (ijskoud en stinkend naar kameel). Dat primitieve kamperen: ik ben er niet voor gemaakt. Geen wc bij de hand en slapen op een dun luchtbed: het is aan mij gewoon niet besteed. Al kan je wel op de prachtigste plekken slapen. Ook kan je er ’s nachts wakker liggen hebben we gemerkt. Onze laatste nacht in de tent is hels. Om 1.30 uur was er een stevige wind waardoor ik ons met tentje en al weggeblazen zag worden over de rand van de klif waarbij we eindigden in het ravijn. In ieder geval vond ik het echt spannend. Na een tijdje gaat de wind weer wat liggen en we dommelen weer weg.

Tot 3.30 uur. Toen was het nóg erger. Het tentdoek ligt zo ongeveer op ons, het geluid van het klapperende doek is intens en er lijkt een stok kapot/ uit z'n gelid. De eindconclusie: de halve tent is in elkaar gedonderd. Om 5.15 uur houden we het voor gezien en stappen we uit de tent. Mooi op tijd voor de zonsopkomst, maar daar is natuurlijk niets van te zien.

Dit gebied wordt nu niet veel bezocht omdat het lastig bereikbaar is door de wegen waar je met een 4x4 doorheen moet en de primitieve mogelijkheden om te overnachten. Op de eerste plek zijn ze echter al begonnen met het bouwen van een hotel/ restaurant. Daarna staat de bouw van een asfaltweg op het programma. Voor vele chauffeurs met jarenlange ervaring in het offroad rijden alsook voor de ervaren gidsen is dit geen goede ontwikkeling. Velen van hen zullen op den duur hun baan verliezen.

De volgende bestemming is Almaty, een stad waar we een verwachting bij gecreëerd hebben, maar die we tegen vinden vallen. Er is eigenlijk maar één leuk stukje in de stad met een park, een houten kerk en een kathedraal, maar de rest van de stad mist voor ons sfeer. Naast bovengenoemde dingen bezoeken we ook nog de markt. Vooral de vleesafdeling is enorm uitgebreid.

Buiten de stad ligt het hoogtepunt van de omgeving van Almaty: Big Almati Lake, een gekleurd meer dat als drinkwatervoorziening voor de stad gebruikt wordt. Gelukkig mogen de toeristen er van een afstandje ook van genieten, want dicht bij het meer komen is een echte no go. De besneeuwde bergtoppen op de achtergrond maken het plaatje compleet.

Met onze huurauto gaan we richting het Assy plateau. Voordat we daar zijn bezoeken we het Esik meer. Dit meer werd in 1963 compleet verwoest door een grote modderstroom die een einde maakte aan de mooie kleur van het water. In de jaren 90 besloot men dit te herstellen en dus is het tegenwoordig weer een toeristische trekpleister. Ook rijden we door de Turgen gorge. Aan het einde van deze kloof draaien de meeste mensen om, maar wij rijden door naar het Assy plateau en als we vooraf hadden geweten hoe intensief en pittig die route zou zijn dan twijfel ik of we überhaupt naar het plateau gereden waren.

Aan het einde van de gorge loopt het pad omhoog en liggen er grote keien op de weg. Het vergt opperste concentratie om boven te komen, maar het is ‘maar’ zo’n 10 kilometer. Als we boven aankomen denken we nog dat dit de meest uitdagende weg is die we ooit gereden hebben. Wat hebben we het dan mis, maar daar zijn we op dat moment niet mee bezig want het echt mooi daar en de weg is prima te bereiden en dus genieten we van het landschap. Tot die ene ‘weg’ naar links.

Daar begint het: zeer steile stukken, erosiegeulen, veel rotsen, kuilen en gaten. Meerdere keren denken we: 'dit kan echt niet, hier komen we nooit door'. Elke keer redden we het toch wel. Ook omdat omkeren nog verschrikkelijker is. We zitten af en toe echt met samengeknepen billen in de auto.

Als we 3 kilometer van onze accommodatie af zijn stuiten we op een probleem en we weten echt niet hoe we verder moeten. Volgens Google Maps moet er een weg liggen, maar het enige wat wij zien is een rivier. We weten dat we daar niet overheen moeten, maar waar moeten we dan zijn? We komen er echt niet uit. We rijden een stukje terug, rijden een ander pad op, maar dan gaan we toch echt de verkeerde kant op. Hoe dan???

En daar komt hij ineens aan op zijn motor: onze reddende engel. We laten zien waar we naar toe moeten en hij rijdt een stukje voor ons uit. We moeten een klein stukje door de rivier rijden, dan een heuveltje over, weer door een stukje rivier en dan zien we de weg weer. Wat een opluchting! Jullie zullen het niet verwachten, maar onze accommodatie ligt compleet afgelegen in the middle of nowhere. Een heerlijke rustige plek waar we een upgrade krijgen van een safaritent naar een houten huisje met een kachel. Thank God, want het is ontzettend koud hier!

Na een goede nachtrust moeten we de volgende dag ook het plateau weer af. Gelukkig niet over dezelfde weg, maar via de andere kant. Daar zijn we in eerste instantie nog helemaal niet mee bezig want onze gastheer nodigt ons uit om, samen met hem, een korte wandeling door een kloof te maken. Erg leuk dat hij ons daarvoor uitgenodigd heeft!

Vervolgens gaan we de auto weer in en vervolgen we onze weg over het plateau. We zien veel paarden met af en toe een herder die hen in de gaten houdt. De herders leven in yurts op het plateau. Ook zien we verschillende gekleurde rotsformaties en een prachtig meer dat afsteekt bij zijn omgeving. De weg aan deze kant is beter dan die van gisteren al zijn er nog steeds spannende stukjes waar we klamme handjes van krijgen en waar we met maar 3 banden over de rotsen ‘rijden’. Chapeau voor de geweldige chauffeur die deze, voor ons allerergste weg ooit, gereden heeft. En dat allemaal met een Dacia Duster die eigenlijk te weinig bodemvrijheid had voor dit avontuur.

Als we eenmaal van het plateau af zijn bezoeken we de Charyn canyon. Daar krijgen we mooie uitzichten op de kloof en wandelen we ook langs de onderkant van de kloof met zijn rode, oranje en zandkleurige rotsformaties. Bij de daarbij in de buurt gelegen black canyon veranderen de rode, oranje en zandkleurige rotsen in zwart gesteente.

In de buurt van Saty bezoeken we verschillende toeristische punten want de dingen die hier liggen worden echt door iedere toerist in Kazachstan aangedaan. Zo zien we het Kolsay lake, een prachtig gekleurd meer omringd door de bergen. We bekijken ook Kaindy lake: dit was oorspronkelijk helemaal geen meer, maar door een aardbeving in 1911 is de vallei met bomen afgesloten geraakt en is het water op één specifieke plek blijven staan: het Kaindy meer. Uiteraard overleefden de bomen in de vallei het niet.

Toch ontdekken we in de buurt van deze toeristische attracties nog één punt waar eigenlijk niemand komt: de Saty gorge. We hebben een bordje gezien waar de kloof op aangegeven staat, maar we hebben er nergens informatie over kunnen vinden. We houden wel van een gokje en gaan dus een kijkje nemen. Daar krijgen we geen spijt van want de weg die we rijden is schitterend.

De volgende bestemming is het Altyn Emel N.P. Dit park bestaat uit 2 delen: een gedeelte met rotsformaties en een gedeelte met zandduinen. Wij kiezen ervoor om eerst naar het gedeelte met de rotsformaties te gaan. Terwijl we daar naar toe op weg zijn zien we al een stuk bergen waar een schilder met een penseel overheen gegaan is. De kleuren zijn prachtig.

Uiteindelijk parkeren we onze auto en lopen we richting een mooie grote gekleurde berg. We dwalen door het gebied waar geen aangelegde paden zijn en kijken daar rond. Het mooiste punt vinden we het uitzichtpunt waarbij we op de berg met zijn vele erosiegeulen en mooie kleuren kijken. Ook bezoeken we nog een stukje met rode rotsen.

Ook bij de zandduinen gaan we een kijkje nemen. Deze zingende duinen, zo genoemd vanwege het geluid dat ze soms maken, beklimmen we. De hoogste duin is 120 meter en we hebben het geluk dat we de klim in de schaduw kunnen maken. Het uitzicht vanaf de duin is niet spectaculair. We hebben mooiere duingebieden gezien in ons leven. Ondanks dat was het toch een leuke aanvulling op wat we de laatste dagen gezien hebben. 

En dan hoeven we alleen nog maar terug naar Almaty. Onderweg maken we nog één stop. Dat is bij het filmdorp van de film Nomad uit 2005. Hier werd een historisch epos uit het 18de eeuwse Kazachstan nagespeeld. Het dorp is vervolgens blijven staan en tegenwoordig is het een toeristische trekpleister.

In Almaty leveren we onze huurauto weer in en gaan we verder naar het volgende land: Kirgizië.

We hebben gedurende onze reis regelmatig gemerkt dat Kazachstan booming is. Er worden nieuwe wegen aangelegd, accommodaties uit de grond gestampt, nieuwe restaurants worden geopend en er komt steeds meer toerisme. Dat is overigens wel vooral Aziatisch toerisme, want westerlingen zie je (nog) bijna niet. De informatie die op internet te vinden is (ook al is het pas een paar jaar oud) blijkt vaak al niet meer te kloppen. En als je iets wil zoeken om te overnachten dan moet je verplicht Instagram hebben want daar worden alle accommodaties op aangeboden. Dus weg met Booking.com en Agoda en welkom Instagram. Mocht je Kazachstan op je bucketlist hebben staan dan moet je niet meer te lang wachten, want dan krijg je een heel ander land te zien dan het nu is.

Wat ons verder opvalt is dat er geen 'standaard' Kazach is. De een ziet er westers uit, de ander heeft een typisch Aziatisch uiterlijk en weer een ander zouden we inschatten als iemand uit Mongolië. Er is weinig kleurrijke kleding en er zijn bijna geen hoofddoeken. Waar de mensen in Oezbekistan heel fotogeniek waren is dat hier helemaal niet zo. Een minder authentiek land, maar de natuur is er werkelijk prachtig.