Marokko deel 2

We reizen door naar Ouarzazate. Die stad is onze uitvalsbasis om de omgeving te verkennen. We kijken even kort rond in de stad die vooral bekend is vanwege zijn filmstudio. Hier w(e)(o)rden vele scènes van menig bekende film opgenomen. Wij bezoeken deze echter niet omdat we daar geen interesse in hebben.

Waar we wel interesse in hebben is het dorp  Aït Ben Haddou. Het is één van de bekendste dorpen van Marokko. Het dorp is een ksar (vestingstad) en in zijn geheel gemaakt van hout en leem. Het dorp werd rond het jaar 750 gebouwd door de Berbers en was het knooppunt voor handelsroutes tussen Marrakech en de Sahara. Het is vernoemd naar de leider Ben Haddou.

Het dorp is meermaals gebruikt als filmdecor voor bekende films (bijv. Games of Thrones, Gladiator en Lauwrence of Arabia). Nou zijn wij totaal geen filmkenners maar we kunnen ons wel voorstellen dat het dorp een mooie locatie is om een film op te nemen. Wij lopen door de smalle straatjes die vol staan met souvenirstalletjes en bezoeken uitzichtpunten. Eigenlijk vinden we dat de mooiste punten omdat je dan het beste overzicht hebt.

Waar je in Aït Ben Haddou best wat toeristen ziet is het een uur verderop zo ongeveer uitgestorven bij de Fint oase. Deze oase is volgens verschillende blogs moeilijk te bereiken. Volgens sommigen zelfs alleen per 4WD. Nou, tijden veranderen want inmiddels ligt er een compleet geasfalteerde weg. Daar komen we echter pas achter als we al 1,5 kilometer gehobbeld hebben op een zandweg vol keien en gaten. Bij de oase zien we de bergen met daarvoor de rivier en palmbomen. Een leuke stop en ook weer iets heel anders dan we tot nu toe gezien hebben.

Op weg naar Taroudannt stoppen we bij de Tislit kloof. Deze kloof is maar heel klein, maar we vinden het de moeite van het omrijden dubbel en dwars waard. In de kloof hebben de rotsen 2 kleuren. Als je ze vanaf de ene kant bekijkt dan zijn ze zwart terwijl ze aan de andere kant meer zandkleurig zijn. Ondanks dat de kloof niet druk bezocht wordt zien ze in het kleine dorp mogelijkheden om dingen te verkopen: saffraan en tapijten worden overal aangeboden en we worden dan ook behoorlijk vaak aangesproken.

In de buurt van Taroudannt bezoeken we de Tiout oase, het dorp Tiout en ook Taroudannt zelf slaan we niet over. In de stad valt het op dat de vrouwen zeer kleurrijke kleding dragen. In heel Marokko is de kledingstijl van de vrouwen zeer divers. Van modern zonder hoofddoek (vooral jongeren) tot vrouwen met hoofddoek tot compleet gesluierd in een nikab of boerka.

Op weg naar Amtoudi bezoeken we een agadir (opslagplaats). Het gebouw is 900 jaar oud en heeft 96 cellen die 8 meter diep zijn. Een aantal van die cellen zijn nog steeds in gebruik. Omdat het hier al meer dan 7 jaar niet geregend heeft wordt er nu geen graan meer opgeslagen maar bijv. sieraden en  documenten.

Onderweg rijden we door een prachtig ruig landschap en bezoeken we Aït Mansour. Dit is een prachtige groene oase vol met palmbomen. Dit is wat mijn gedachte is bij een oase.

Aangekomen in Amtoudi parkeren we onze auto in de rivierbedding. Het is zo kurkdroog hier dat we dat wel aandurven. Ook hier bekijken we de omgeving: een agadir die boven op een eenzame rots ligt en een natuurlijke bron. De bron zelf is niet heel bijzonder maar de kloof waar we doorheen lopen wel. Het is weer eens zo’n plek waar je steeds maar verder blijft lopen omdat je benieuwd bent wat je om de hoek kan zien.

We bezoeken ook Agadir, een stad met een relaxte vibe. Hier bezoeken we de medina. Geen oude medina want die is in 1960 afgebrand als gevolg van een aardbeving. Later hebben ze alles weer opgebouwd en dat hebben ze erg mooi gedaan. Knusse straatjes, inclusief winkeltjes, en leuke aankleding zijn allemaal aanwezig. Ondanks dat het niet groot is ontdekken we steeds weer een nieuw plekje.

In Agadir is ook de grootste souk van het land. Althans, de grootste souk in zijn geheel. In andere steden lopen diverse souks in elkaar over en daardoor lijken ze groter, maar die van Agadir is het daadwerkelijk. Uiteindelijk belanden we bij een restaurant. De eigenaar heeft weer eens familie in Nederland (dat hebben ze namelijk allemaal). Waar zal dat familielid nu weer vandaan komen? Vast Amsterdam of Rotterdam. Nee, het is Uden! 

We rijden naar Marrakech, de meest toeristische stad van Marokko. Als we de stad binnenrijden merken we al dat het hier allemaal meer westers is met nieuwe flats en moderne restaurants. We bezoeken er het Bahia paleis, de madrassa (de koranschool), de Djema el Fna (het grote plein vol met verkopers, kraampjes en vermaak) en dwalen door de vele souks waar geen eind aan lijkt te komen omdat alles overloopt in elkaar: van de kruidensouk kom je in de wolsouk, die weer verder loopt in de kledingsouk. De verkopers zijn overigens totaal niet opdringerig, iets wat we vooraf wel verwacht hadden. We vonden dat Marrakech absoluut in onze reis moest maar het is niet één van de hoogtepunten voor ons.

We zien voor het eerst de zee in Essaouira. Hier bezoeken we ook de medina. Hier zijn de winkeltjes weer meer gericht op de plaatselijke bevolking i.p.v. op de toeristen. Dat geeft toch een ander beeld en gevoel. Het is hier weer "echter". Een man koopt zijn vlees bij de slager, een jongen duwt zijn handkar door een smalle steeg, er wordt brood gekocht bij de bakker, een vrouw zoekt een verse vis uit op de vismarkt en men koopt kruiden in een klein winkeltje.

Aan het eind van de middag gaan we richting de haven om alle vissers met hun blauwe boten de haven binnen te zien varen met de vangst van de dag. Op deze plek worden ook de verse vissen met de glimmende ogen meteen verkocht en er is voor ieder wat wils: zeebaars, makreel, kreeft, sardientjes, dorade en we zien zelfs haaien liggen. Nooit geweten dat de haai gegeten wordt en dat het een witvis is. Het schijnt dat je er wel goed mee op moet passen omdat het gevaarlijk kan zijn voor de gezondheid vanwege het feit dat haaien gifstoffen opslaan in hun lever en vlees.

Onze laatste bestemming is Casablanca, de grootste stad van Marokko. Daar bezoeken we de bezienswaardigheid van de stad, de moskee. Deze moskee, gebouwd in opdracht van Koning Hassan de tweede, is de grootste van Marokko en één van de grootste van de wereld. Hij is eind jaren 80/ begin jaren 90 gebouwd en in 1993 geopend. Vanaf de ruim 200 meter hoge minaret schijnen 2 laserstralen richting Mekka..

Het is één van de weinige moskeeën die, buiten de gebedstijden, ook te bezoeken is door niet moslims. Van de foto’s die we zien van de binnenkant worden we niet echt enthousiast en dus dubben we lang: gaan we wel of niet naar binnen? Uiteindelijk volgen we ons gevoel en wordt het een nee.

Hierna zit ons bezoek aan Marokko erop voor ons. Wat we van Marokko vonden? Een echte aanrader: een prachtig en afwisselend land met een hele vriendelijke bevolking en heerlijk eten. 

Uiteindelijk gaan we met de veerboot weer terug naar het vaste land. Dat is een onderneming waar je gerust een hele dag voor uit kan trekken doordat ze niet efficiënt werken en veel vertraging hebben. Wij hebben tickets voor de boot van 15 uur, maar mogen uiteindelijk mee op de vertraagde 12.00 uur boot omdat die pas om 16.25 uur vertrekt.

De terugweg verdelen we in 4 ongeveer evenredige stukken om zo op een rustige manier terug te kunnen rijden. Hierdoor komen we op onze tweede avond in Salamanca terecht. Daar blijkt alles in kerstsfeer te zijn en daar genieten we ontzettend van.

Leuk dat jullie weer met ons mee op reis geweest zijn en dat jullie reageren op ons reisverslag. Wij wensen jullie allemaal hele fijne feestdagen en de beste wensen voor het nieuwe jaar! In mei zullen jullie weer van ons horen als de volgende reis op de planning staat. Deze gaat naar Armenië, Georgië, Oezbekistan, Kazachstan en Kirgizië.