Georgië

De eerste dag in Georgië besteden we aan de hoofdstad Tbilisi. We struinen door de stad, gaan met de kabelbaan omhoog om een uitzicht te krijgen, lopen door het oude centrum, zien vele kerken, een blauw badhuis, de klokkentoren en de vredesbrug. Ook bezoeken we Fabrika, een alternatief stuk Tbilisi met restaurants, een hostel en een gebouw vol met streetart.

De eerste dagen in Georgië maken we stops bij kastelen en bezoeken we verschillende kloosters. Waar de kloosters in Armenië vaak sober ingericht waren zien we in de kloosters in Georgië vaak fresco’s. Ook zien we een kleine kleurrijke moskee en bekijken we een Doukhobor huis (de Doukhobor zijn een van oorsprong Russische, pacifistische spiritueel christelijke groep die eind 19de eeuw naar Georgië vertrok om te ontsnappen aan religieuze vervolging).

Wat we echt schitterend vinden is de omgeving van Vardzia. Bij ons bezoek aan een complex met een grotklooster, in de kloof van de Mtkvari rivier, wandelen we rond door tunnels, trappen en oude kloosterruimtes en bekijken we de fresco’s in de kerk. Daarnaast genieten we van de uitzichten die we hebben op de prachtige omgeving waar we later ook nog doorheen toeren en uitzichtpunten bezoeken.

We logeren hier ook bij een lokale homestay. In de familie, bestaande uit vader, moeder, zoon en schoondochter, heeft iedereen een eigen taak. Vader en zoon werken bij een grenspost van de politie even verderop. Schoondochter runt de homestay en moeder runt de boerderij. Op het moment dat wij er zijn komen de koeien terug naar huis. Als de koeien iets te lang in het dorp blijven hangen loopt moeder hen tegemoet om hen aan te sporen naar de stal te lopen. Daar worden ze herenigd met de kalfjes die blij zijn dat ze eindelijk weer bij hun moeder kunnen drinken.

Uiteraard bezoeken we ook het Rabati kasteel en dat is werkelijk schitterend. Dit kasteel heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de 9e eeuw, toen het werd gebouwd als een verdedigingsstructuur om de handelsroutes tussen Georgië en Turkije te beschermen. Door de eeuwen heen werd het bezet en aangepast door verschillende heersers, waaronder Georgiërs, Armeniërs, Mongolen en Ottomanen. In de 17e eeuw veranderden de Ottomanen het kasteel in een paleiscomplex dat een moskee, een Turks bad en een gevangenis omvatte. Het kasteel is een mix van Georgische, Armeense en Ottomaanse stijlen en de unieke architectuur van het kasteel is een bewijs van de diverse culturele invloeden die Georgië door de eeuwen heen hebben gevormd.

We bekijken het plaatsje Abastumani. In het dorp vind je veel datsja's. Dat zijn Russische houten buitenverblijven die bedoeld zijn als plek om te ontsnappen aan de drukte van de stad. Abastumani telt veel datsja's, maar er zijn er slechts enkele geheel gerenoveerd. Op dit moment worden er een behoorlijk aantal opgeknapt en dit gaat echt een leuk dorp worden (dus schrijf de tip gerust op voor over een paar jaar), maar zover is het nu helaas nog niet. We hadden in dit plaatsje ook graag het Romanov paleis gezien, maar dit is hermetisch afgesloten. We drukken nog ergens op een bel, maar daar krijgen we geen gehoor. Jammer!

Op weg naar Kutaisi hebben we nog enkele interessante stops. In Borjomi bezoeken we een oud sanatorium dat nu een flatgebouw vol vluchtelingen uit Abchazië is. Het is een groot, vervallen en zwartgeblakerd gebouw waar aan de voorkant verschillende kleurrijke mozaïeken te zien zijn. Het contrast tussen de kleurrijke en goed uitziende mozaïeken met de vervallen en kleurloze flat is groot. Triest dat mensen in zo'n armoedige omstandigheden moeten leven.

Verderop ligt Chiatura. Chiatura is een kleine industriestad, gelegen in een smalle bergvallei langs de rivier de Kvirila. Het staat vooral bekend om de grote mangaanmijnen en het netwerk van kabelbanen dat de stad met de omliggende heuvels verbindt. We bezoeken er verschillende locaties, van kabelbanen tot het voetbalstadion tot fabrieksterreinen.

De laatste dagen met ons reisgezelschap brengen we door in de omgeving van Kutaisi.
Eén van de mooiste dagen van de reis hadden we daar in de Martvili kloof en de Okatze kloof. De Martvili kloof is bij ons allen favoriet. Dit is echt een schitterende plek. Prachtig blauw water, een groene omgeving en verschillende watervallen. Dit is genieten. De jeugd ziet alles ook nog van bovenaf als ze er met de zippline overheen vliegen. Ook de Kaghu waterval die dicht bij de kloof ligt slaan we niet over. Ook hier zien we weer dat prachtig gekleurde blauwe water.

Bij de Okatze kloof kijken we vooral heel erg de diepte in en zien we het weidse landschap. Voor de eerste keer deze reis zien we een ontzettend groen landschap wat het extra mooi maakt.

Ook maken we een korte stop bij de Katshki pilaar, een eenzame pilaar waar een klooster op gebouwd is.

Een bezoek aan Tskaltubo willen we absoluut niet overslaan. Tskaltubo is dé plek in Georgië voor urban exploring. Dit is het ontdekken, fotograferen en documenteren van verlaten, verborgen of vervallen gebouwen en locaties, zoals oude fabrieken, ziekenhuizen, of woningen. Het doel is vaak het vastleggen van de sfeer van verval en historie.

Tskaltubo staat bekend om de vele verlaten sanatoria en badhuizen uit de Sovjettijd. Wat ooit een bruisend kuuroord was waar Stalin zelf regelmatig kwam, veranderde na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in een bijna spookachtige plek. Er zijn hier een groot aantal vergane bouwwerken.

We hebben wat voorwerk gedaan over de locaties die we willen bezoeken. Bij de eerste locatie lopen we al kletsend en fotograferend rond tot we door een autoritaire en norse bewaker afgesnauwd worden en onmiddellijk het terrein moeten verlaten. Hij is er niet van gediend en krijgt er stress van als wij niet goed en snel genoeg naar hem luisteren. Jammer, want we hadden mooie plaatjes gezien van deze locatie.

We hebben echter ons lesje wel geleerd. Bij de volgende locaties gedragen we ons minder luidruchtig en nemen we de tijd om te fotograferen. Het voelt wel gek en soms ook spannend om rond te lopen op zo'n locatie. Zeker als je in de gebouwen op afgesloten deuren of tekenen van bewoning stuit of onverwachte geluiden hoort.

Natuurlijk bezoeken we ook Kutaisi zelf. Hier gaan we nog langs bij de markt, zien we muurschilderingen, een synagoge, een tempel (al vonden wij het gewoon een kerk), de kathedraal, een kapelletje in een boom en een fontein.

Het meest bijzondere van de stad moet dan nog komen. Jaarlijks wordt op 2 mei het stadsfeest van Kutaisi (Gvirliloba) gevierd, de dag van de kamille. Terwijl wij in de stad zijn zien we de versieringen die aangebracht worden. Slingers boven de straten, gebouwen met daarop bloemen en op 1 en 2 mei zijn daar de traditioneel aangeklede meisjes met strikken in hun haar en met (een mandje) kamille in hun handen. Regelmatig krijgen we kamillebloemen en moeten wij met de meisjes op de foto. Ook zijn er verschillende optredens (o.a. muziek, dans, taekwondo), lopen er mensen rond in traditionele kleding en is er een braderie. Wij vinden het ontzettend leuk om dit feest mee te maken.

In Kutaisi zwaaien we ook de anderen uit. Zij gaan weer naar huis en wij reizen verder naar de volgende bestemming. Wat hebben we samen met hen een mooie reis gehad en wat was het gezellig!

Gori is de volgende bestemming, maar onderweg bezoeken we ook nog een tweetal kloosters. Bij één van die kloosters is het een komen en gaan van bruidsparen. Als het ene bruidspaar getrouwd wordt in de kerk begint het andere bruidspaar voor de kerk aan de fotoreportage. Als dat bruidspaar vervolgens de kerk in gaat om getrouwd te worden arriveren de gasten voor de volgende bruiloft alweer. Ik denk dat de priester weinig vrije tijd heeft die dag.

De stad Gori is vooral bekend vanwege het Stalin museum. Josef Stalin (1878-1953) werd in Gori geboren en vandaag de dag is men daar nog steeds trots op. Jozef Stalin was van 1928 tot aan zijn dood in 1953 communistisch dictator van de Sovjet-Unie. In de 25 jaar dat hij regeerde wist hij het Russische Rijk te moderniseren. Verder verwierf hij tijdens de Tweede Wereldoorlog grote populariteit in eigen land doordat hij de nazi’s versloeg. Zijn regeerperiode had echter ook gitzwarte schaduwkanten. Stalin was een paranoïde persoonlijkheid die iedereen die zijn machtspositie bedreigde uit de weg ruimde. Zijn bewind kostte miljoenen Russen het leven. Ook privé liet hij zich kennen als een hardvochtig en wreed persoon. Wat ik dan niet snap is dat er een heuse souvenirwinkel is waar je o.a. tassen, klokken, puzzels, spelletjes en kaarten kan kopen. Uiteraard met de afbeelding van Stalin erop. Wie wil zoiets nou hebben?

We wandelen ook nog een rondje door de stad en zien een aantal mooie huizen, kerken, een monument voor gevallen soldaten en een mozaïekmuur.

De reis gaat verder naar Kazbegi, één van de toeristische trekpleisters van het land. Hierbij rijden we over de Military Highway, een druk bereden weg met ongelooflijk veel vrachtverkeer en gaten. Geen lekkere combinatie dus. Het schiet dan ook voor geen meter op. De omgeving waar we doorheen rijden is echter prachtig met de heuvels, met flarden mist en de besneeuwde toppen. Dat maakt het tempo van de rit goed. We kunnen op sommige plekken wel bijzondere foto’s nemen door de weersomstandigheden.

Ook maken we nog 2 korte stops. De eerste bij het fort van Ananuri. Dit fort is prachtig gelegen. Volgens de plaatjes aan een schitterend blauw meer, maar dat is inmiddels vervangen door een bruingrijs stroompje met aan de rand daarvan opgestapelde hopen kiezels. De tweede bij het virendschapsmonument tussen Georgië en Rusland, een kleurrijke halve cirkel vol met mozaïeken. Het contrast met de sneeuw is groot.

Wat we zeker willen zien in Kazbegi is de Gergeti Trinity kerk. Dit is één van dé plaatjes van Georgië en wij vinden het prachtig. De kerk die op een heuvel ligt, de besneeuwde bergen en de stukken sneeuw die nog over zijn in het landschap, wauw! Het is zelfs zo mooi dat we er gewoon nog een tweede keer naar toe gaan.

In de buurt van het kerkje liggen nog de Truso- en Juta vallei waar je heerlijk kan wandelen. Volgens de eigenaar van ons huisje ligt er nog te veel sneeuw op het moment dat wij er zijn en is het daarom onmogelijk om de valleien te bezoeken. Wij besluiten echter eigenwijs te zijn en gaan via een onverharde weg vol modder en gaten naar het beginpunt van de wandeling in de Truso vallei. Daar starten we de wandeling met de gedachte ‘we stoppen wel wanneer het niet meer gaat’. Vijf uur later komen we bekaf bij de auto. Nee, geintje, we wandelen een uurtje de vallei in en moeten door steeds grotere hopen sneeuw ploeteren die het pad blokkeren. Maar he, we hebben al veel meer gezien dan waar we vooraf op gehoopt hadden en op een unieke manier met de sneeuw in het landschap. We hebben dus geen spijt van onze eigenwijsheid. Ook bij de Juta vallei proberen we het, maar daar komen we met de auto niet eens in de buurt van het beginpunt van de wandeling. 

Wat we verder doen is door de omgeving rijden, uitzichtpunten bezoeken, kloosters bekijken, een stukje naar een kloof wandelen, stenen beelden van dichters bekijken (we wanen ons op Paaseiland met de bekende Moai beelden. Alleen de sneeuw op de achtergrond past niet in dat plaatje)  en bovenal genieten we van het prachtige landschap.

Verder vermaken we ons in ons schattige kabouterhuisje. Aan de voor- en de achterkant en vanuit de woon- en de slaapkamer kijken we prachtig uit de besneeuwde bergen. Het ligt ook nog op een afgelegen plek. Dit soort accommodaties zijn onze favorieten.

 Na afloop van ons bezoek aan Kazbegi zijn we het er over eens: we hebben, onder de betreffende weersomstandigheden, het beste uit ons bezoek aan Kazbegi gehaald.

Na Armenië moesten we echt even ‘in Georgië komen’, maar uiteindelijk heeft het land ons helemaal voor zich gewonnen door de diversiteit en het fantastische eten, vooral de auberginerolletjes met notenvulling waren onze favoriet.