Vietnam deel 1

We starten onze reis in één van de meest sfeervolle plaatsen van Vietnam: Hoi An en die plaats is zo ontzettend leuk. Overal hangen gekleurde lampionnen, zitten restaurantjes en zijn straatverkopers die zorgen voor volop bedrijvigheid. Er hangt een hele gezellige en gemoedelijke sfeer ondanks de drukte die er (vooral) ’s avonds is.

Overdag is het rustiger en zijn ook de bijzondere gebouwen geopend. We struinen door de straatjes, bezoeken tempels en musea, lopen over de markt en bezoeken één van de hoogtepunten van het stadje en dat is de Japanse brug. Onderweg proberen we onze ogen ook open te houden voor mooie gezichten of bijzondere plaatjes om te fotograferen en soms lukt het inderdaad om dat vast te leggen. Regelmatig zijn er ook traditioneel geklede Vietnamezen te zien, die het geen van allen erg vinden om nog even extra voor ons te poseren.

In Hoi An maken we ook kennis met het broodje banh mi. Banh mi is een stokbroodje waar traditioneel varkensvlees, pate en groente/ kruiden opzitten. Tegenwoordig zijn er vele varianten zoals kip, bief of vega en je kan altijd kiezen of je het broodje met of zonder pate wil hebben. In ieder geval smaakt het broodje voortreffelijk en maken we dit tot onze standaard lunch. Ieder restaurant geeft er overigens een geheel eigen draai aan en daarom blijft het lekker om dit te eten.

Tijdens een fietstocht door de omgeving van Hoi An maken we kennis met het dagelijkse leven. We fietsen door de rijstvelden (letterlijk over de rijst die ligt te drogen), rijden door dorpjes en kijken bij mensen die aan het werk zijn in de groentetuin. In één van die dorpjes kan je met een mandbootje over de rivier varen. Mandboten zijn ronde bootjes waarbij één peddel gebruikt wordt om voort te bewegen. Dat klinkt makkelijker dan het is, want in dit bootje ga je al snel rondtollen op het water. De bootjes dateren uit de koloniale tijd toen de Franse bezetter besloot om belasting te gaan heffen op boten. De plaatselijke bevolking kon die belasting helemaal niet betalen en daarom bedachten ze de mandboten. Wanneer de Fransen deze bootbelasting wilden innen gaven de Vietnamezen aan dat het rondje bootje helemaal geen bootje was en dat ze er dus ook geen belasting over gingen betalen. Door deze bootjes konden ze gewoon blijven vissen en hierdoor zichzelf van eten blijven voorzien.

Ook bezoeken we het tempelcomplex My Son. Dit tempelcomplex, dat lijkt op Angkor Wat in Cambodja (al zijn hier minder tempels en zijn de tempels die er staan kleiner) staat sinds 1999 op de Werelderfgoed lijst. In het complex stonden de belangrijkste tempels van het koninkrijk Champa en het bestaat uit meer dan 70 gebouwen die gewijd zijn aan hindoegoden en -godinnen. Het was destijds ook het politieke centrum en een koninklijke begraafplaats.

Na de val van het Champa rijk werden de tempels overwoekerd door de jungle en in 1898 werden de tempels herontdekt door de Fransen en zij begonnen uiteindelijk met de restauratie van het complex. In 1960 werd het tempelcomplex door de Viet Cong gebruikt als basis aangezien het Amerikaanse congres bombardementen op de tempels verbood. Helaas had een gedeelte van het complex toch last van verwoestende bombardementen, maar het grootste deel slaagde erin deze te overleven.

De volgende bestemming is Hue. Daar bezoeken we de eerste dag de citadel. Dit complex beschikt over honderden monumenten en ruïnes. Het was een keizerlijke stad met pagodes, tempels, graven, een bibliotheek en een museum. Tien poorten geven toegang tot de stad die in zijn geheel ommuurd is. En jeetje, wat is het hier mooi! We zien prachtige en kleurrijke gebouwen, lopen door de fraai aangelegde tuin en genieten van al het moois dat we zien.

De volgende dag bezoeken we verschillende tombes en een pagode. Elke keizer ontwierp zijn eigen grafmonument en liet dat bouwen op een plaats die met de grootste zorgvuldigheid door waarzeggers was uitgekozen. Daarbij was van belang dat de begraafplaats harmonieus in het landschap zou liggen.

De tomben waren meer dan alleen een laatste rustplaats. Ze lagen in mooie tuinen met tempels en paviljoens en het geheel diende tijdens het leven van de keizer als zijn ontspanningsoord. Bij het bouwen van een tombe gold ook de regel dat de keizers in volgorde van regeren werden begraven. De oudste keizer kwam het verst van de stad te liggen en de laatste vorst het dichtst bij Hue.

Het mooiste complex vonden wij het complex van keizer Minh Mang. Het is het grootste en indrukwekkendste van alle keizerlijke grafmonumenten. Keizer Minh Mang heeft het graf zelf ontworpen, maar het werd pas na zijn dood gebouwd, door zijn opvolger. Er staat o.a. de tempel van de Oneindige Schoonheid die gewijd is aan Minh Mang zelf en zijn eerste echtgenote.

Het tweede complex dat we bezochten was het complex van een tegendraadse keizer. Deze keizer had lak aan alle regels en liet een tempel bouwen op de plek waar hij het wilde en ook bepaalde hij hoe het eruit moest komen te zien. Hij keek hierbij niet naar de kosten en liet kilo’s kostbaarheden aanslepen om er een kitscherig complex van te maken.

’s Avonds stappen we op de nachttrein die ons naar Ninh Binh zal brengen. Voor Vietnamese begrippen vertrekken we goed op tijd: we hebben slechts 40 minuten vertraging.

Als ik ’s ochtends wakker word in de trein trek ik de gordijnen open en zie ik het landschap wat ik bij Vietnam verwacht: overal groene rijstvelden met op de achtergrond soms kalksteenrotsen en af en toe een koe of boer die op het land aan het werk is. Regelmatig passeren we een klein dorpje. Prachtig! Hier heb ik op gewacht de laatste dagen.

In Ninh Binh verkennen we de omgeving. We bezoeken tempels, scooteren door het landschap, beklimmen vele trappen om te genieten van schitterende uitzichten, maken een boottocht over de rivier tussen de grote oprijzende karstbergen, bezoeken het grootste Boeddhistische complex van zuid oost Azië en genieten volop van de prachtige omgeving.

Het is wel goed dat we Ninh Binh uiteindelijk verlaten. Het waterpeil is de laatste dagen zo hard gestegen (vanwege tyfoon Yagi, waar we verder gelukkig geen last van hebben gehad) dat wegen en paden volledig onder water zijn komen te staan waardoor vele delen onbegaanbaar zijn geworden. Ook bij ons hotel zijn grote delen overstroomd. Daar ontstaat een probleem: hoe komen wij droog in onze taxi? Nou, dat lukt dus niet. Op zich is het niet erg om natte voeten te krijgen, maar ik vind het verschrikkelijk dat ik de voorgaande dagen ratten in dat water heb gezien en dat ik nu in datzelfde water moet lopen. Eén van de eerste dingen die ik dus doe bij ons nieuwe hotel is mijn voeten en slippers wassen (en Antwan opdragen dat ook te doen 😄).

Ons nieuwe hotel ligt op een fantastische plek. Vanuit onze kamer en het zwembad kijken we uit op de rijstterrassen. Oh, oh, oh, wat is het hier mooi! Bij de eerste aanblik zijn we al verkocht. We zien een prachtige zonsopkomst en wandelen 2 dagen door een fantastisch groen landschap met rijstterrassen. Af en toe is er iemand aan het werk op het land en vragen we of we diegene mogen fotograferen. Geen enkele keer vinden ze dit een probleem. We bezoeken ook kleine dorpjes, een waterval en genieten volop van de prachtige landschappen. Hier is het echt zó mooi!

Waar wij één groot rijstveld zien bestaat dat gebied eigenlijk uit allemaal kleine lapjes grond. Elk lapje is van een familie die daar rijst op verbouwd. Een lapje van gemiddeld formaat is goed voor 2 oogsten per jaar dat voor 3 tot 4 maanden rijstvoorraad zorgt.

Van de heerlijke rust tussen de rijstterrassen gaan we terug naar de drukte van een grote stad: Hanoi. Deze 8 miljoen inwoners tellende hoofdstad van Vietnam is een drukke stad. We bezoeken er train street (een smalle straat met aan weerszijden terrasjes en souvenirwinkeltjes waar op bepaalde tijdstippen een trein doorheen gereden komt), tempels, de keizerlijke stad, een pagode, het presidentieel paleis, the Old Quarter (het oude centrum), het plein van Ho Chi Minh en schuifelen met de plaatselijke bevolking mee op de night market. Verder fotograferen we nog oude koloniale gebouwen, straatverkopers muurschilderingen en nemen we een kijkje bij de bloemenkraampjes waar de Vietnamezen graag mee op de foto gaan. Onze indruk van Hanoi: aardig, maar ook niet meer dan dat.