de Azoren deel 2: Corvo, Faial, São Jorge en Pico

Corvo

Vanuit Santa Cruz de Flores maken we een daguitstapje naar Corvo, maar eerst varen we langs de kust van Flores. Hoge begroeide kliffen, grotten, watervallen en schitterend gekleurde Portugese oorlogsschepen is wat we zien. Daarna nog het “hobbelige stuk zee” naar Corvo en dan zijn we er.

Corvo is het kleinste bewoonde eiland van de Azoren. Het dorp heeft namelijk maar 400 inwoners. Sinds een paar jaar heeft het eiland weer bestaansrecht. Het eiland was zo goed als uitgestorven omdat er nergens geld mee te verdienen was. Door toerisme is het eiland uit het slob gekomen en is het weer bewoonbaar.

Degenen die Corvo bezoeken komen hier met één reden: het kratermeer bezoeken. Wij hebben geluk met een redelijk heldere dag waardoor we het kratermeer goed zien en we er zelfs wat zonnestralen op het landschap krijgen. Het meer is namelijk veelal niet te zien vanwege de wolken die in de krater hangen.

Faial

Ons nieuw te ontdekken eiland is Faial en dat is het blauwe eiland. Dit komt door de vele hortensia's die te vinden zijn op dit eiland. Waar Faial ook om bekend staat is het “extra stuk land” wat sinds relatief korte tijd aan het oude eiland vastzit.

Van september 1957 t/m oktober 1958 was er namelijk een uitbarsting van een zeevulkaan waarbij de vulkaan vooral veel as spuwde (wel metershoog), maar ook lava. Walvisspotters (hier spotten ze walvissen vanaf land om vervolgens de boot erop af te sturen) zagen luchtbellen in het water en dachten eerst dat het walvissen waren, maar het water bleek te koken door de hitte. Ook de vuurtorenwachter zag een ander beeld van het water dan normaal gesproken. Het bleek een beginnende vulkaanuitbarsting te zijn.

De uitbarsting begon relatief rustig, maar in mei 1958 werd het erg onrustig. In één nacht vonden er maar liefst 450 aardbevingen plaats en werden er harde knallen gehoord. De inwoners waren bang dat de vulkaankrater op Faial zelf ook open zou breken. Het water wat in deze caldeira stond droogde namelijk helemaal op door de aardbevingen en de warmte onder de grond. Even werd ook gedacht dat dit het einde van Faial zou zijn. 

Er is gelukkig niemand omgekomen, maar de oogsten mislukten wel en de huizen raakten compleet bedolven onder het as, waardoor ze niet meer bewoonbaar waren. Veel inwoners zijn destijds geëmigreerd naar Amerika.

De eerste ochtend stond ik vroeg naast mijn bed want ik wilde graag de zonsopkomst zien. Om 6.00 uur stond ik dan ook op het dakterras van onze quinta te hopen dat de zon mooi op zou komen en de wolken rondom Mount Pico zou kleuren. Pico is een ander eiland maar de eilanden Faial, Pico en São Jorge liggen zo dicht bij elkaar dat je de andere eilanden duidelijk kan zien. Eerst kwam er een beetje kleur op bepaalde wolken, maar later werd er meer verlicht. Het mooist werd het echter pas nadat de zon al opgekomen was. Ik ben blij dat ik hier van heb mogen genieten. Antwan was blij dat hij nog in zijn bed kon genieten. Iedereen blij!

Op Faial bezoeken we de vulkaankrater en in een ochtend maken we een wandeling over de kraterrand waarbij we uitkijken op de caldeira (het gat van de krater). Het begin van de wandeling is wat saaier, maar de uitzichten worden steeds beter. We staan regelmatig stil voor een foto en genieten dan ook van de wandeling. Tijdens de wandeling zien we ook nog heel veel kleine bloemetjes (die niet te fotograferen zijn vanwege de wind) en zelfs hele kleine wilde aardbeitjes. Bij het begin van de wandeling hebben we nog blauwe lucht boven de krater, maar hoe langer we lopen hoe meer wolken in het beeld trekken. Aan het einde van de wandeling is er weinig zon meer te zien.

Die zon is ’s avonds nét voor de zonsondergang (21.21 uur) weer terug bij de krater en dus besluiten we terug te gaan om de krater met op de achtergrond Mount Pico te gaan fotograferen. Om 20.45 uur komen we aan, zoeken we een fotoplek, zijn we niet tevreden, lopen we verder, zijn we nog niet tevreden, lopen we weer verder en vinden we onze fotoplek. Het resultaat: een sprookjesachtig beeld!

Ook bezoeken we Capelinhos. Dit is het punt waar, vanwege de vulkaanuitbarsting, in 1957 extra land bij Faial gekomen is. We moeten een korte maar pittige klim maken. Dit omdat we door zwart lavazand moeten ploeteren om boven te komen. Eenmaal boven aangekomen hebben we zicht op de vuurtoren aan de ene kant en het extra stuk land  aan de andere kant. De plek van de vuurtoren ziet er nu heel raar uit omdat hij midden op het land staat en vuurtorens horen natuurlijk aan zee te staan.

De lucht zit echter compleet dicht en het lijkt er ook niet echt op dat hij open gaat trekken. Hmmm, wat gaan we doen? Wachten? Komen we morgen terug? Is het gewoon goed genoeg nu en is dit wat het is? Het ene moment zeggen we dit, het andere moment dat.

Na zo'n 3 kwartier besluiten we toch te gaan en morgen nog even terug te komen. Op dat moment komt er net een beetje zon. Weer wegen we af wat we gaan doen. Toch maar terug naar de auto? 20 stappen verder: of toch even geduld hebben en wachten? Op de een of andere manier kan ik nog niet "loskomen" van de plek.We kijken naar de lucht en daar lijkt een wat groter stuk blauwe lucht aan te komen. We lopen toch maar terug naar boven en na 5 minuten is het zonovergoten. Jeetje, wat zijn we daar blij mee! We fotograferen nog wat en krijgen van een voorbijganger te horen dat het achter bij de zee ook heel mooi is en wat doen wij dan: inderdaad, dan gaan we ook daar nog even langs. Het uitzicht is inderdaad prachtig.Wat zijn we blij dat we het nu zo prachtig gezien hebben en morgen niet meer terug hoeven. Dat merken we wel: omdat we relatief veel tijd hebben blijven we ook langer op bepaalde plekken hangen. In ieder geval heeft dat nu erg goed uitgepakt.

Horta is de belangrijkste stad van het eiland en we willen de stad en zijn omgeving graag bekijken. Verder heeft Horta ook de belangrijkste haven van het gehele Atlantische gebied. Deze haven is, ook vanuit vroeger, zeer drukbezocht omdat het de eerste of laatste stop is tussen Amerika en Europa en v.v. Alle bemanningsleden van de schepen die hier aanleggen laten hier in de haven een schildering van achter. Hierdoor zijn alle wanden en vloeren van de haven en aanlegsteigers in gebruik. Het is een kleurrijk geheel en ziet er wel geinig uit. Je ziet dat sommige schepen grote schilderingen achterlaten, terwijl anderen tevreden zijn met een klein aandenken.

Verder maken we een stadswandeling door Horta. Die wandeling is niet heel bijzonder, want Horta is geen heel bijzondere stad. Alleen de parkjes die de stad heeft, hebben echt sfeer. Verder verbazen we ons over de panden die in verval geraakt zijn in deze stad. De gehele stad is een mix van goed onderhouden huizen en minder goed onderhouden huizen/ verwaarloosde huizen/ krotten/ op instorten staande bouwwerken/ ingestorte bouwvallen die compleet overwoekerd zijn.

Na ons bezoek aan de stad bezoeken we ook nog 2 in de buurt gelegen schitterende baaien. Bij het ene punt zie je het prachtige groenblauwe water in een baai aanspoelen met op de achtergrond de stad en de haven, schitterend! Op het andere punt liggen 2 uitgedoofde vulkaankraters die boven het wateroppervlak samenkomen in een baai. Ook alweer zo’n mooi punt.

Ook al voelt Faial minder bijzonder dan de vorige eilanden, we vonden het zeker een bezoek waard. Misschien is wel het probleem dat we altijd alles met elkaar proberen te vergelijken. Dat moeten we gewoon niet doen, elk eiland is uniek.

São Jorge

São Jorge is het vijfde eiland dat we bezoeken. Omdat dit dicht bij Faial ligt is onze reis deze keer niet per vliegtuig, maar per boot. En die overtocht wordt spectaculair want we zien dolfijnen! Sinds Madeira was ik al aan het wachten op dolfijnen, maar ze kwamen maar steeds niet. Dat maakt de eerste groep dolfijnen helemaal goed. Aan onze kant van de boot zwemt een groep van 30 tot 50 dolfijnen precies voor onze neus, gaaf!

Even later vallen we nogmaals met onze neus in de boter als een andere groep dolfijnen hun kunstjes aan ons wil laten zien. De derde groep dolfijnen die daarna komt doet het gewoon rustig aan, maar ook dan blijven het prachtige dieren.

Onze eerste dag op het eiland is prachtig. Nou, eigenlijk is prachtig nog een understatement. We rijden over een onverharde weg die ons over het midden van het eiland leidt door een prachtig groen landschap. Dat landschap bestaat uit vele uitgedoofde vulkaankraters en kleine kratermeren. En man, man, man, wat is het schitterend hier! Onze ogen absorberen gretig deze prachtige beelden. We staan zo ongeveer elke kilometer stil om naar het landschap te kijken. De glooiende heuvels, de kraters, de meertjes en de lucht daarbij, oh zo mooi. Het is zeker één van onze favoriete momenten uit deze reis.  

Ook op São Jorge maken we weer een schitterende wandeling. Die wandeling start op 700 meter boven zeeniveau en uiteindelijk lopen we helemaal tot de kust. Onderweg krijgen we mooie vergezichten op de omgeving, maar het eigenlijke doel van deze wandeling zijn de fajã's (op dit eiland zijn meer dan 40 fajã's te vinden). Fajã's zijn kleine vlaktes aan de kust die zijn ontstaan door aardverschuivingen of lava. We bezoeken uiteindelijk 3 van deze fajã’s en allemaal hebben ze iets unieks.

Op São Jorge zien we verder nog meer fajã’s, schitterende natuurlijke baden, verschillende rotsbogen waaronder een lava rotsboog en uiteraard ook weer vele uitzichtpunten en die zijn zeker weer het bezoeken waard. Veelal kijken ze uit op een fajã of op een prachtige lapjesdeken van land, vaak met koeien erin want op dit eiland zijn veel koeien te vinden. Bewoning is er daarentegen veel minder dan op de andere eilanden.

Pico

Onze laatste stop op de Azoren is Pico en dit eiland heeft zijn naam te danken aan de vulkaan de Pico. Het eerste wat ons opvalt bij het eiland is dat het anders is dan de andere eilanden tot nu toe. Die eilanden waren groen en Pico is meer zwart vanwege de vele lavastenen die in het landschap liggen en de huizen waarvan er verschillende met lavastenen gebouwd zijn. Aan de kust vinden we ook nog versteende lavastromen.

Op Pico vind je een groot wijngebied. Het telen van de druiven gaat hier wel iets anders dan op de meeste plekken in de wereld waar de druivenstokken meestal in lange rijen achter elkaar staan. Hier staan de druiven "her en der" en staan overal stenen muurtjes tussen. Die stenen dienen ter bescherming tegen de zeewind en voor extra warmte. De muurtjes zijn namelijk van lavastenen gemaakt en die stenen worden snel en heel erg warm. Die warmte blijft vervolgens in de kom hangen waardoor de plant hiervan kan profiteren.

Ook bezoeken we de hoogvlakte van het eiland waarin diverse meren en vulkaankraters liggen. Omdat op de hoogvlakte ook wolken liggen moeten we regelmatig wat geduld hebben met in- en uittrekkende wolken. Als de zon voldoende ruimte krijgt van de wolken genieten we het meest. Genieten van de zon, van het uitzicht, van de meren en van het landschap.

De laatste avond gaan we nog eenmaal op pad. Mount Pico heeft zich de gehele dag niet laten zien, maar geeft ons als afscheidscadeautje helemaal bloot aan ons. Daar genieten we met z’n tweetjes van bij een meer waarin Mount Pico een perfecte weerspiegeling heeft.

Waar we ook zeker van genieten op de Azoren is de bloemenpracht. Je vindt hier veel verschillende soorten bloemen en ook de bloemen die aan de Azoren verbonden zijn: de hortensia's (je hebt ze vast al gezien op verschillende foto’s). Deze staan vaak prachtig in bloei.  Een leuk weetje: oorspronkelijk kwamen hier helemaal geen hortensia's voor. Ze zijn ooit geïmporteerd vanuit Japan om als erfafscheiding te dienen. Uiteindelijk zijn ze de hele Azoren over gegaan en nu dus op vele plekken te vinden.

Toen onze reis in Ierland tijdelijk stil lag omdat de camper ermee gestopt was zei de vrouw waar we logeerden: ‘Alles gebeurd met een reden’. Ammehoela met je reden dacht ik toen, maar na Madeira en de Azoren denk ik dat het geheel misschien toch een reden gehad heeft. Ik moest gewoon op weg naar bijzondere bestemmingen waar de zon scheen en waar het lekker warm was. We zijn ons zeer zeker bewust van het feit dat het weer een zeer belangrijke rol heeft gespeeld tijdens deze reis. Waar jullie ontzettend veel regen hebben gehad in Nederland waren wij gezegend met fantastisch en vaak zonnig weer. Als je in 5 weken tijd maar één verregende dag en een paar regenachtige uren hebt gehad op plaatsen waar het weer altijd zeer wisselvallig is dan mag je absoluut niet klagen.

Leuk dat jullie ons zijn blijven volgen en reageren op onze verhalen en foto’s. Halverwege september horen jullie weer van ons vanuit Azië, tot dan!