Een valse start, maar dan is het prachtig

De grensovergang met Turkije was een zeer spannende voor ons. We verlaten Griekenland vlot en gaan dan in de rij staan bij de Turkse douane. We geven onze paspoorten af, kijken in de camera en mogen verder naar het volgende loket en daar beginnen de problemen. Geen enkel document wordt goed genoeg bevonden om met onze huurcamper Turkije in te mogen. De douanebeambte zegt zelfs dat we maar terug moeten keren naar Griekenland.

Vervolgens worden we naar de volgende, de volgende, de volgende en de volgende persoon gestuurd. Allemaal onverbiddelijk: je komt er niet in. Ze hebben een bewijs nodig dat wij met deze camper mogen reizen. We bellen met de camperverhuur, maar die zijn op vakantie en kunnen op dit moment ook eigenlijk niet helpen, maar ze doen hun best. Later volgt er vanuit hen nog een aangepaste overeenkomst.

Uiteindelijk door naar persoon 5 van de douane. Elke keer weer het verhaal vertellen, elke keer weer een nee, je komt er niet in. Van deze beambte moeten we door naar de röntgen. Geen idee waarom, maar we doen alles om Turkije maar in te komen. Als we bij de röntgen in de rij staan geven we onze meegekregen brief af en vragen aan de man bij het loket wat er in staat. Dat blijkt te zijn dat we Turkije niet in mogen. Na de röntgen gaan we weer terug naar de beambte. Onderweg worden we, door een andere beambte, al begroet met hallo mijn vriend, nog steeds hier?

Bij de beambten aan het loket neemt de één onze paspoorten mee en de ander bekijkt de papieren. Vervolgens komt er iemand die zegt dat we hem moeten volgen. We voelen aan dat hij ons mee terug wil nemen naar Griekenland. Hij spreekt echter alleen Turks. Wij willen alleen wel horen wat nu de eindconclusie is en wat er van ons verwacht wordt. De man die alleen Turks spreekt vraagt een ander, die wel wat Engels spreekt, naar ons toe te komen. Wij leggen het verhaal dus wéér uit en dan zegt hij dat we moeten wachten waarop hij niet meer terugkomt.

We zien "onze vriend" van eerder weer lopen en spreken hem maar aan en hij blijkt onze reddende engel. Hij rommelt wat in de computer, zegt een nieuwe inreisstempel te gaan halen en bij hem terug te komen. Daar rommelt hij nogmaals in zijn computer en onze afwijzing om het land binnen te komen is verdwenen. Ik kan hem wel kussen! Echt, alleen dankzij hem zijn we nu in Turkije.

We weten niet hoe snel we naar onze camper moeten lopen. Ondertussen komen bij mij de tranen. Dit was wel heel erg spannend.

De volgende dag gaat onze reis door Turkije dan echt beginnen en wel met een bezoek aan het plaatsje Alaçati. We dwalen door straatjes die erg kleurrijk zijn en waar je echt de sfeer voelt. Het is gezellig druk, maar niet té druk. Dit is een goed begin van Turkije!

Ook het plaatsje Sirince bezoeken we. Wij vinden het wel wat lijken op Berat in Albanië. Door de smalle straatjes, vol met Turkse souvenirs, gaan we richting de bovenkant van het dorp voor een zicht op de huizen. Overal worden we vriendelijk aangesproken en proberen de Turken ons te verleiden om iets bij hen te kopen of om iets bij hen te komen eten/ drinken. Elk aanbod slaan we vriendelijk af. De Turken zijn een commercieel volk. Ze zien overal kansen om dingen te verkopen. Dit brengt een gezellige levendigheid en bedrijvigheid, al zullen sommigen het ook als opdringerig ervaren.

Waar we in Griekenland de oudheid helemaal overgeslagen hebben omdat we het niet interessant vinden, besluiten we in Turkije Efeze de kans te geven om ons te overtuigen van het tegendeel. In de ruïnestad vind je o.a. nog 2 theaters (het grootste is gesloten vanwege renovatie), een bibliotheek (het enige mooie gebouw) en wat verschillende poorten. Ook is er een steen met de afbeelding van de God Nike. Hiernaar is het beroemde sportmerk genoemd en hun logo is afgeleid van de beeltenis die we zien. Helaas is de missie om onze mening te veranderen mislukt. Dit is gewoon echt niet ons ding.

We trekken door en wijken daarbij af van de toeristische route en bezoeken de Ulubey canyon. Het is een kleine kloof, maar hij is prachtig. We kijken vanuit verschillende kanten de mooie canyon in, zien de kronkelende rivier en wandelen ook een stukje naar beneden om een beter beeld te krijgen. Wauw, dit is echt mooi! Uiteindelijk blijven we op de laatste plek waar we zijn kamperen, dicht bij de rand van de canyon. Het is onze mooiste kampeerplek tot nu toe.

Ook in Turkije zijn stenen bruggen te vinden en degene die wij bezoeken heeft daarachter ook nog eens een waterval. Wat een mooi plaatje! Ongeveer een uur verder ligt een grot. In deze grot vind je geen stalagmieten en stalactieten, maar kalksteen terrassen waar water overheen stroomt. De maar 200 meter lange grot is pas zo'n 25 jaar geleden ontdekt toen, per toeval, het gedeelte rondom de ingang instortte. Men zag toen pas wat al die tijd verborgen was gebleven. Wat is het hier fantastisch mooi, echt een verborgen pareltje!

Iets compleet anders zijn de Malediven van Turkije, een groot blauw gekleurd kratermeer met daaromheen een spierwit strand. Vooral van bovenaf is het zicht prachtig. Dat komt goed uit want sinds een aantal jaren mag je het strand niet meer betreden.

Pamukkale is onze volgende stop. Degene die wat jaren terug wel eens bij Pamukkale is geweest kan zich vast de witte kalksteenterrassen met het blauwe water herinneren. Als toerist mocht je in dat blauwe water. Dat is niet meer hoe Pamukkale tegenwoordig is.

Door de hoeveelheid toeristen die gingen badderen in het water en de lokale bevolking die het water gebruikte werd Pamukkale steeds bruiner en daarom zijn er nu grenzen gesteld waardoor de witte traventijnterrassen beter beschermd en bewaard worden. Daarom staan de meeste terrassen nu zonder water en er is er maar één plek waar je door het water kan waden. Natuurlijk gaan we daar kijken. Daarvoor moeten we onze schoenen uit doen want de terrassen mogen alleen met blote voeten betreden worden (en dat is nog best pijnlijk). Wij lopen helemaal door naar beneden en verbazen ons erover dat maar zo weinig mensen dat doen. Wij vinden de terrassen op het laagste punt het mooist. Uiteindelijk krijgen we van bovenaf ook nog een zicht op een stukje met gevulde terrassen onder ons. Dit is echt prachtig!

Op hetzelfde terrein als Pamukkale ligt Hierapolis. Dit zijn wederom ruïnes (net als in Efeze) maar deze vinden we leuker en mooier. Geen idee waar het ‘m in zit. We bekijken verschillende gebouwen, waarbij het theater onze favoriet is, en maken in het museum nog een snelle ronde langs een aantal sarcofagen. Hier zijn de details nog goed van bewaard gebleven.

Vanuit hier draaien we weer van de toeristische route af en bezoeken we de Inceğiz Kanyonu. Aan onze linkerhand kijken we de kloof in en zien we de mooie groen gekleurde en bochtige rivier onder ons. Aan de rechterkant kijken we naar een groot meer met daarin en daaromheen groene heuvels die vaak bedekt zijn met olijf- en naaldbomen. Dit is weer echt zo’n plekje om te genieten. De kloof ligt zo afgelegen dat we ruim 3 uur moeten rijden voordat we bij onze volgende bestemming zijn, de omgeving van Dalyan. Hier klimmen we een berg op voor een fantastisch uitzichtpunt. We hebben zicht op een baai, een strand, een lagune en een groen meer. Op de achtergrond nog wat heuvels en achterin een dorp. Wauw, dit is prachtig!

Op de weg naar Ölüdeniz bezoeken we een aantal koningsgraven en het ruïnedorp Kayaköy. Deze keer geen ruïnes van eeuwen geleden, maar een 100 jaar geleden verlaten dorp. Dit dorp was ooit een Griekse nederzetting. In 1923 kwam het echter tot een ruzie met de Turken en werden de Grieken weggestuurd. We wandelen door het oude dorp en zien de overblijfselen van de grote, op de helling gelegen, nederzetting.

Dan Ölüdeniz. Ölüdeniz is een badplaats die vooral populair is onder Engelsen. Je ziet ze ook veelvuldig: mega verbrand door de zon, te stevig en de mannen vaak met bierbuik en steevast zonder shirt. Ze slenteren allemaal door de toeristische hoofdstraat waar je tourbureautjes, restaurants (met Engels ontbijt natuurlijk), souvenirwinkels en winkels met Turkse lekkernijen kan vinden. Alles tegen een veel te hoge prijs natuurlijk en die prijs vermelden ze zelfs in Engelse ponden i.p.v. Turkse lira.

Met dat toerisme hebben we niets. Dat we er dan toch zijn heeft maar één reden: wij gaan iets gaafs doen en daar is dit zo ongeveer de beste plek ter wereld voor. We gaan paragliden! Waarom dit daarvoor de beste plaats ter wereld is? Allereerst natuurlijk vanwege het fantastische uitzicht. Ten tweede vanwege de wind die van de zee richting de bergen staat en vanwege het hoge punt waar je vanaf kan paragliden en dat goed en relatief snel te bereiken is met een auto. Hierdoor kan je extra lang in de lucht blijven en dus ook extra lang genieten van de omgeving. Want die omgeving, die is fantastisch! Waar we pas op Lefkas dachten nooit meer mooier blauw gekleurd water te zien krijgen we hier nog de overtreffende trap. Op de foto’s zie je een paraglider en dat is niet zomaar iemand: dat ben ik.

De omgeving van Ölüdeniz verkennen we niet alleen vanuit de lucht, maar ook tijdens verschillende wandelingen. Wederom krijgen we schitterende uitzichten op blauwe baaien en witte stranden. De toeristenboten varen hier af en aan en gaandeweg wordt het steeds drukker in de baaien.

Een korte stop is er voor de Saklikent canyon. Deze is op zich niet echt bijzonder, maar het binnentreden van de canyon ging nog wel op een grappige manier. We staan bij de kassa en kopen 2 tickets bij een man, betalen die, stoppen het ticket weg en lopen richting de kloof. De man bij de kassa staat vervolgens ook op, loopt ons tegemoet en vraagt voor het toegangspoortje ons ticket. Wat een lachertje als je dat net zelf aan ons verkocht hebt.

Kaş is de volgende bestemming en daarvan hebben we gelezen dat het een leuk stadje is. In het stadje zijn we in het begin wat zoekende want we krijgen de sfeer nog niet helemaal te pakken. Uiteindelijk komen we in het leukere Kaş terecht, maar nog steeds krijgt het stadje ons niet helemaal in zijn greep. Wat we wel weer eens leuk vonden was de streetart die we vooral in de haven zagen. De uitzichtpunten rondom Kaş op de stad, de haven, de zee en een aantal eilanden vonden we wel erg mooi.

In Myra bezoekt Antwan de stad van Sinterklaas. Nicolaas van Myra (ook wel Sint-Nicolaas genoemd) was in het begin van de 4de eeuw bisschop in Myra, de toenmalige hoofdstad van Lycië. Volgens de legende was Sinterklaas een weldoener die met name begaan was met kinderen en armen. Tegenwoordig zijn er alleen nog ruïnes over van de oude stad Myra en daar zijn nog koningstombes, een amfitheater en verschillende oude stenen met daarin mooie en goed bewaarde sculpturen.

We volgen de kustweg tot net voor Antalya. Daar draaien we van de hoofdweg af naar de Kapuz canyon. Daar aangekomen weten we niet zo goed waar we moeten zijn. We staan bij een rivier, zien in de verte ook wel wat steile wanden, maar toch is dit niet hét plaatje dat we gezien hebben. Hmmm, wat nu? Toevallig komen er net andere toeristen aan en die helpen ons verder: hier het riviertje door en dan aan de overkant het pad naar rechts volgen. Even later staan we inderdaad bij de canyon en daar is het mooi.

Daarna gaan we door naar Antalya, een stop waar we niet heel veel van verwachten, maar die we verrassend leuk vinden. We bezoeken de oude stad waar veel terrasjes, restaurantjes en smalle steegjes te vinden zijn. Verder zijn er overal sfeervol aangeklede plekjes en dat maakt het gezellig!  Het is wel echt zo'n plaatsje waar je continue aangesproken wordt, zeker op de bazaar.

’s Avonds gaan we kamperen aan het strand en daar ontstaat een probleem. De ondergrond lijkt groen en stevig te zijn, maar daaronder ligt een dikke laag mul zand. We komen pas net na zonsondergang aan en daarom is onze inschatting over de plek waar we gaan staan verkeerd. Onze wielen verliezen de grip en we staan muurvast. Aangezien het al donker is als we klaar zijn met onze pogingen tot uitgraven (die dus allemaal mislukt zijn) besluiten we eerst maar te gaan overnachten en de volgende dag hulp te zoeken. Die hulp is de ochtend erop snel gevonden. Een Duits-Turks stel dat even verderop staat heeft het telefoonnummer van onze redder in nood en hij komt al snel aangereden met zijn tractor. Een paar seconden later kunnen wij weer verder.