Turkije deel 2

Na ons vorige reisverslag is de Tazi canyon onze eerste stop. Dit punt is pas "ontdekt" in 2021, althans toen is het bekend geworden onder het grote publiek vanwege een foto op Instagram. Het nieuws heeft zich daarna snel verspreid want inmiddels komen er hordes toeristen naar dit punt, vragen ze entree en hebben ze een groot platform gebouwd. Tourbusjes (of eigenlijk jeeps) rijden af en aan. Nu is het al belachelijk druk, laat staan in het hoogseizoen of over een paar jaar. Het mooie van Instagram is dat dit soort plekken bekend worden, de negatieve kant is dat het inmiddels overlopen wordt. Het punt zelf is overigens prachtig hoor. We zien 2 hoge steile wanden met daar tussenin de groene rivier.

Ons volgende bezoek is iets wat we nog niet eerder gedaan hebben: we bezoeken een moskee. De moskee is van binnen en van buiten namelijk erg mooi. Aan de buitenkant zijn er 4 minaretten en ook een aantal koepels. De binnenkant is prachtig met vele bogen, mooie schilderingen en versieringen in de vorm van tegeltjes. Voor het eerst sinds we in Turkije zijn moet ik volledig bedekt zijn. We hadden verwacht dat dit veel vaker zou moeten, maar in korte broek en hemdje rondlopen is hier nergens een probleem. De Turkse vrouwen zelf lopen ook vaak gewoon in een topje met een broek(je) of rok(je) eronder. Je ziet regelmatig iemand met een naveltruitje of een rok met een hele hoge split. Het beeld van de meeste Turken bij ons en de Turken hier is wel heel anders. De meeste Turken hier zijn veel moderner.

Even verderop ligt de groene kloof. Deze kloof is alleen via het water te bereiken, maar dat is niet wat wij doen. Wij zien de echte kloof dan ook niet, maar wel de prachtige uitzichten op het mooie meer en de heuvels die daar omheen liggen. Het is weer eens een punt waar we ontzettend lang doen over maar 10 kilometer. Om de haverklap staan we stil om te genieten van het moois wat we zien. Waar we ons weer eens over verbazen zijn de plekken waarop anderen blijven hangen. Beneden bij de rivier is het een drukte van jewelste terwijl er boven, waar wij rijden, niets te doen is terwijl er schitterende uitzichten zijn.

Side is een klein toeristisch plaatsje wat we bezoeken. Het is een mix van oude opgravingen en het toeristisch dorp. Bij binnenkomst in het dorp voel je gelijk de gezellige sfeer. Als je door het dorp dwaalt loop je regelmatig over glazen vloeren waaronder je nog oude opgravingen ziet liggen. Verder zijn er nog een stadspoort en enkele grotere gebouwen bewaard gebleven. Wat ze hier verder heel slim hebben gedaan is het dorp autovrij te maken. Dat komt de sfeer alleen maar ten goede.

Voor het volgende punt moeten we een stuk rijden, maar dan komen we wel uit bij de Yerköprü waterval. Deze waterval heeft de naam de mooiste van Turkije te zijn. Onze verwachtingen zijn dus hooggespannen. Bij de waterval kijken we allereerst van bovenaf op de waterval. Dat ziet er al veelbelovend uit. Daarna bezoeken we het gedeelte aan de onderkant, waar we veel dichter bij de watervallen zijn en kijken we op een wand vol met verschillende stroompjes. We snappen wel dat dit één van de mooiste watervallen van Turkije is.
 

Wat we ook heel bijzonder vinden is de Meke  vulkaan. Dit is een krater met daaromheen zoutpannen. Dit is een plek naar ons hart. Hier is het heerlijk rustig en ontzettend mooi. Precies op het moment dat wij onze ronde om het kratermeer rijden breekt de zon door en hebben we blauwe lucht. Wat een geluk! Dit is tevens ook meteen onze overnachtingsplek en we parkeren onze camper gewoon aan de rand. Wie kan er nou zeggen dat ze overnacht hebben op zo'n bijzondere plek. 

De Aladağlar mountains willen we ook zeker niet overslaan tijdens onze reis. Dit is een kleine bergketen waar we vooral willen gaan wandelen. Op de weg naar het startpunt van de wandeling staan we al regelmatig stil om naar het moois voor ons te kijken. De wandeling zelf is vervolgens 4 kilometer lang hartstikke saai. We zien steeds hetzelfde uitzicht en daar staan continue bomen voor, maar uiteindelijk opent alles zich en krijgen we een fantastisch zicht op de bergen. Hier hebben we voor gelopen, dit was de saaie weg er naar toe waard. Echt, het is hier zo mooi!

Vervolgens lopen we terug naar onze kampeerplek en daar zit een Turkse familie gezellig te picknicken. Zij roepen vriendelijk hallo en wij zwaaien vriendelijk terug. Wij klimmen vervolgens aan de andere kant nog een berg op voor wat uitzichten en dalen even later weer af naar onze kampeerplek. De Turkse familie staat inmiddels van alles in te laden bij hun auto en spreekt ons aan. Of aanspreken: ze maken met gebaren duidelijk dat ze een heleboel hapjes over hebben en of wij die willen hebben. Nou, daar zeggen we geen nee tegen. We krijgen een zak vol hartige broodjes waarvan sommige met kaasvulling zijn en rijst in wijnbladeren. Wat een geluk dat we nu niet meer hoeven te koken en wat ontzettend vriendelijk van deze mensen! We bezoeken de volgende ochtend ook nog de dichtbij gelegen canyon bij de Aladağlar mountains. Ook hier vinden we het erg mooi. We zijn erg blij dat we dit nationale park bezocht hebben.

Cappadocië is onze volgende bestemming en daar blijven we meerdere dagen. Cappadocië is miljoenen jaren geleden ontstaan toen er drie grote vulkaanuitbarstingen waren die het gebied hebben bedekt met een laag lava en een jarenlange asregen. Dit heeft gezorgd voor een combinatie van hard en zacht gesteente dat vervolgens door een erosie van regen en rivieren grillige, eigenaardige en bijzondere rotsformaties heeft gevormd. Het zachte gesteente kon ook makkelijk bewerkt worden en daardoor maakten de mensen vele grotwoningen en overblijfselen van die woningen en van (christelijke) kerken kom je nog overal tegen.

De eerste dag wandelen we door de Red valley en de Rose valley. Het is de mooiste wandeling van de reis tot nu toe. We zien het schitterende landschap met zijn prachtige vormen en kleuren. Wat is dit genieten zeg! We staan dan ook om de haverklap stil, lopen weer een stukje en dat herhaalt zich talloze malen.

De volgende ochtend heb ik het gevoel dat ik midden in de nacht wakker word van gestommel bij de buren. Jezus, gaan die mensen nu pas naar bed? Waarom maken ze dan zo'n herrie? Hoe laat is het überhaupt? Ik kijk op de wekker: 5.00 uur. Wat doen die mensen allemaal? He, maar wacht, zie ik daar een luchtballon in de lucht? En daar nog een en daar nog een? Ja!!! Snel maak ik Antwan wakker: er zijn luchtballonnen! Luchtballonnen horen namelijk ook echt bij Cappadocië.  Elke ochtend stijgen er (in dit seizoen) zo’n honderd luchtballonnen op (in het hoogseizoen kan het oplopen tot 500 luchtballonnen op een ochtend) en die geven een magisch beeld. Wauw, wat is dit prachtig!

Als we dan toch vroeg wakker zijn dan kunnen we maar net zo goed daarvan profiteren en meteen op pad gaan. Wederom maken we een wandeling en deze keer gaat die door de White valley (ja, de rotsen zijn inderdaad wit) en die loopt over in de Love valley. Die heeft zijn naam te danken aan "alle piemels" die er staan oftewel de losse pilaren die op piemels lijken. We maken, al wandelend, nog een uitstapje naar de Pigeon valley en bezoeken ook de Zemi valley en de Sword valley. Tijdens onze wandelingen zien we maar weinig andere wandelaars. Wat ze hier zeggen is dat als je Cappadocië op een rustige manier wil zien je moet gaan wandelen en dat klopt inderdaad wel.

De volgende dag bezoeken we de Devrent vallei, een vallei met pilaren waarin je figuren kan ontdekken en de Paşabağ vallei. Dit is de enige vallei die entree heft. De reden van die entree is de hoeveelheid toeristen die hier komt. Elke toeristenbus bezoekt dit punt omdat het makkelijk toegankelijk is, bijna alles vlak is, de route kort is (maximaal 2 kilometer) en alle bezienswaardigheden van Cappadocië hier samenkomen (losse pilaren, formaties, huizen en kerken in de rotsen). Wij vinden het een mooie vallei maar zeker niet de mooiste.

We bekijken ook het Zelve openluchtmuseum (dit is een oude stad die in de rotsen uitgehakt is en die nog goed bewaard is gebleven) en meerdere uitzichtpunten. Waar we de laatste dagen tijdens de wandelingen totaal geen drukte hebben ervaren, ervaren we dat vandaag wel omdat we het “standaard” toeristische rondje doen. Nou klinkt drukte heel erg druk, maar het valt ons nog mee met de verwachting die we voor Cappadocië hadden van deze plek.

De laatste ochtend staan we wederom vroeg op om naar de luchtballonnen te gaan kijken. Deze ochtend is het allermooist omdat de luchtballonnen echt over de vallei voor ons vliegen en daardoor heel erg dichtbij komen. Soms kunnen we de luchtballon zo ongeveer aanraken. Hoe fantastisch is dat! Het is een mooie afsluiting van Cappadocië, want we reizen verder naar Soğanli.

Soğanli is een klein plaatsje waar we beginnen met een bezoek aan een kloof. Deze kloof begint breed, heeft dan een kort klauterstukje en daarna sta je in een slotcanyon. Iets heel anders dan we tot nu toe gezien hebben, dus we genieten weer want het is echt mooi. Verder is het er rustig. We horen de vogels weer eens fluiten en de vlinders fladderen rond. Heerlijk! Ook bekijken we weer wat oude kerken en huizen in de rotsen waarvan sommigen nog fresco’s hebben.

Sommigen stops zijn “gewoon toeval”. We volgen een bordje met een bezienswaardigheid en komen zo bij een 8 hoekige graftombe uit de 13de eeuw en een zeldzaam Seltsjoekengraf terecht. Geen fantastisch hoogtepunt, maar zeker wel een leuke stop. En je reis kan natuurlijk niet alleen uit hoogtepunten bestaan.

Uiteindelijk komen we terecht in Güzelyurt waar we een tijdje zoet zijn met bezoeken aan verschillende kerken, een moskee, een ondergrondse stad en een uitzichtpunt. In de daar dichtbij gelegen Ilhara kloof bezoeken we nog een uitzichtpunt op de kloof.

Even verderop ligt een karavanserai. Nou zal die naam de meeste van jullie waarschijnlijk niets zeggen, maar in verschillende landen (o.a. op de zijderoute en in het Midden Oosten) vind je deze plaatsen. Het zijn gebouwen langs het wegennet die werden gebouwd voor handelaren die op doorreis waren met hun goederen. Zo hadden ze een veilige plaats om te overnachten, konden ze hun dieren stallen en ontmoeten ze anderen. Het gebouw bestaat uit een grote binnenplaats die omsloten is met meerdere gebouwen die alleen via de binnenplaats te bereiken zijn. De toegang tot de binnenplaats is bereikbaar via een afsluitbare poort.

De karavanserai die wij bezoeken is gebouwd in 1231en goed bewaard gebleven. We zien een mooie toegangspoort met inscripties, vele bogen en op de binnenplaats een moskee. We vinden het erg mooi hier en zijn blij dat we hier gestopt zijn.

De volgende bestemming is Lake Tuz. Bij dit zoutmeer, dat een mooie roze rand heeft, zien we het meer met mooie reflecties van de lucht in het water. Als even later de zon ook nog wat kleur in de lucht laat komen is het helemaal mooi. Iets verderop ligt ook nog het "toeristische" punt bij het meer. Dit is een grote, droogstaande, vlakte waar je over het zout kunt lopen. Een aardige stop, maar wij vonden het eerste gedeelte waar we waren mooier.

De volgende bestemming ligt een paar uur rijden verderop. Onderweg zien we het rotsachtige landschap veranderen in een veel groener landschap. We komen uiteindelijk uit bij Safranbolu. Safranbolu is weer eens een gezellig dorpje. In het centrum vind je verschillende moskeeën, knusse keienstraatjes en winkels waarvan enkele met oude ambachten. Zo zien we verschillende (zilver)smeden die aan het werk zijn. Het dorp voelt voor ons nog heel echt aan en we genieten van de sfeer die er hangt. Al met al een erg leuk bezoek!

Hierna staan er een paar dagen weer verschillende kloven op het programma: de Tokatli canyon, de Çatak canyon en de Horma canyon. Ondanks dat het allemaal kloven zijn, zijn ze toch allemaal anders. Vooral de Horma canyon vinden wij mooi omdat we hier niet alleen een uitzichtpunt hebben, maar ook de beleving van het wandelen door een canyon. Ze hebben hier een 3 kilometer lang vlonderpad gemaakt dat je door een nauw gedeelte van de kloof laat lopen en die je prachtige zichten geeft op de hoge wanden en het stromende water. 

Onze laatste bestemming in Turkije is Nallihan Kuş Cenetti. We zijn hier voor een gebied met gekleurde rotsen dat lijkt op de Badlands in Amerika en daarom noemen wij dit gebied ook wel de Badlands van Turkije. Dit gebied is nog helemaal niet toeristisch ontwikkeld en daardoor lopen er geen paden doorheen. We moeten dus ons eigen pad zoeken. Dat is op zich leuk, maar we willen naar een bepaald gekleurd gebied en krijgen dat maar niet gevonden. Achter elke heuvel doemt weer een nieuwe heuvel op. Regelmatig klimmen we een heuveltje op om onze richting te bepalen en uiteindelijk vinden we zo de juiste weg. Op dat punt genieten we het meest. Hiervoor kwamen we hier en we vinden het werkelijk prachtig!

En dan zit Turkije er echt op. Wat hebben we er enorm van genoten. Wat een veelzijdig en afwisselend land was het met een zeer vriendelijke bevolking. We hopen dat we jullie een ander beeld dan het “standaard” beeld van Turkije hebben kunnen geven en we hopen dat een aantal van jullie enthousiast zijn geworden om dit land te gaan bekijken.