Amerika

De eerste 10 dagen staan in het teken van de Indian Summer. Ook wel eens lekker om van zo’n 10 dagen geen uitgebreid reisverslag te moeten schrijven want in deze kan ik beter de beelden laten spreken.

Nou goed, omdat ik het toch niet helemaal kan laten: de Indian Summer is een periode, vaak in oktober of november, met warm, vrij zonnig en droog weer midden in de herfst. In de VS is er officieel pas sprake van als de periode met mooi weer voorafgegaan is door vorst. Hierdoor komen de herfstkleuren nog beter tot hun recht. We hebben het geluk de meest intense kleuren van de afgelopen 20 jaar mee te pakken. 

Tijdens de Indian Summer bezoeken wij veel uitzichtpunten, watervallen, (mini)canyons en meren. We genieten ook rijdend door het kleurrijke landschap over toeristische routes waaraan we kerkjes, barns (boerenschuren), boerderijen en covered bridges zien liggen tussen de herfstkleuren. Covered bridges zijn overdekte bruggen die tussen 1785 en ongeveer 1920 gebouwd zijn. De overkappingen bij de bruggen werden gebouwd om de houten constructie te beschermen tegen regen en sneeuw. Verder was het voor boeren en reizigers een goede schuilplaats tijdens plotselinge regen- of sneeuwstormen. Door het dak en de muren om de brug te bouwen bleef het hout droog en ging het minder snel rotten. Aan hout is geen gebrek en daarom was dat het meest goedkope bouwmateriaal dat ook nog eens altijd voorhanden was. De bruggen zijn bewaard gebleven doordat lokale bewoners en liefhebbers de historische waarde inzagen en ze door de jaren heen zijn blijven restaureren. Het is ook een typisch iets van deze regio.

De mooiste uitzichten op de herfstlandschappen zijn die van bovenaf. Soms hebben we geluk en kunnen we met de auto op zo’n uitzichtpunt komen, maar meestal moeten we toch die heuvel opklimmen voor het mooiste zicht. Dit alles doen we in New England. Dit is geen staat van Amerika, maar een gebied dat de staten Connecticut, Maine, Massachusetts, New Hampshire, Rhode Island en Vermont samen vormen. Het gebied is door een Engelse ontdekkingsreiziger in 1614 omgedoopt tot New England omdat hij de regio qua klimaat en landschap veel overeenkomsten vond hebben met zijn thuisland Engeland. Om de regio daarna aantrekkelijker te maken voor kolonisten noemde hij het New England.

Aan de kust van Maine bezoeken we verschillende vuurtorens en bekijken we prachtige uitzichtpunten. Het uitzichtpunt Maiden cliff is onze absolute favoriet. We kijken uit over een groot en een klein meer met daarin allemaal (kleine) eilandjes. Op die eilandjes staan bomen die langzaamaan ook herfstkleuren krijgen, schitterend!

Bij de Pemaquid Point vuurtoren zijn we een behoorlijke tijd. Hiervan kijken we maar zo’n 5 minuten naar de vuurtoren. De rest van de tijd is onze blik op de zee gericht want hier zwemmen een aantal walvissen (bultruggen) rond. We zien zeer regelmatig hun spuit en als ze iets dichter bij de kust zitten zien we ook hun staartvin boven water komen voordat ze naar beneden duiken, maar zie dan, precies op het juiste moment, de focus maar eens op het juiste punt te hebben.

We zakken verder af naar het zuiden naar Massachusetts. Hier bekijken we een oude watermolen, een kerk en bezoeken we er ook Martha’s Vineyard. Dit dorp staat bekend om zijn vele 'peperkoekhuisjes'. Deze gekleurde huisjes worden zo genoemd vanwege het sprookjesgehalte en de verschillende kleuren die doen denken aan het snoephuisje van Hans en Grietje. Het is ontzettend leuk om hier rond te struinen en de schattige huisjes te bekijken. Naast de schattige huisjes staan er ook nog mega grote woningen op het eiland waar vroeger de kapiteins woonden. Nu zijn het voor 60 tot 70% seizoenswoningen. De Clintons, de Obama's en verschillende beroemdheden schijnen er een woning te hebben (gehad) of in ieder geval een vast gezicht op het eiland te zijn. Er zijn slechtere plekken denkbaar.

In Providence in de staat Rhode Island, de kleinste staat van Amerika, bezoeken we de dierentuin. Niet voor de dieren, maar voor het Jack-O-Lantarn Spectacular. Vele vrijwilligers hebben er uren tijd in gestoken om ruim 5000 pompoenen te snijden met motieven of om de pompoenen te beschilderen. Die staan en hangen, allemaal verlicht, in de dierentuin. Het is sprookjesachtig mooi!

Lang hebben we getwijfeld over New York. De stad die voor velen een aantrekkingskracht heeft, maar die dat voor ons helemaal niet had. Wij wisten echter ook dat als we het nu niet zouden bezoeken, we het nooit zouden gaan doen en dat vonden we dan toch weer jammer. Dus: op naar New York.

We bezoeken de plek waar eens de Twin Towers stonden. Wat het meeste indruk op ons maakt is het museum bij het 9/11 memorial. We zien een originele muur en constructies van het oorspronkelijke gebouw, de trap waar nog meer slachtoffers mee voorkomen zijn en de profielen van de 2.983 slachtoffers. Het heftigst zijn de verhalen van de nabestaanden die vertellen over hun geliefden, de verslagenheid bij ooggetuigen en de noodoproepen die bij de alarmcentrales binnen kwamen van mensen die wisten dat ze niet lang meer zouden leven. Wat ook veel indruk maakt is de tijdlijn met wat er gebeurd is en de uitspraken die ik daar lees van uiteindelijke slachtoffers bezorgen me kippenvel. Bizar hoe men eerst aan een ongeluk dacht en de ernst van de situatie niet werd ingezien. Wat een verschrikkelijk drama is dit geweest.

We bezoeken in de wijk Harlem een gospelconcert, lopen door Central Park, bekijken het station, lopen over de High Line, gaan in de drukte op bij Times Square, kijken vele malen op de skyline (oh, zo mooi!) en zien de lichtjes aanspringen als het donker wordt (magisch!). Uiteraard zien we ook het vrijheidsbeeld, lopen we over de Brooklyn- en Manhattan bridge, bekijken we the Vessel en genieten we van de stad. We hadden vooraf niet verwacht dat we het zo ontzettend leuk zouden vinden, maar we zijn absoluut enthousiast over New York.

Op weg naar Washington D.C. bezoeken we de Swariminarayan Akshardham tempel. Dit enorm hindoeïstisch tempelcomplex, het één na grootste ter wereld en pas slechts 3 jaar open, is ontworpen als plek van vrede en eenheid en om de Indiase cultuur, geschiedenis en spirituele waarden te delen. De volledig witte tempel is voorzien van zoveel decoraties dat je niet weet waar je moet kijken. We lopen een rondje aan de buitenkant en gaan dan naar binnen. Hier mag je helaas geen foto's of filmpjes maken, maar wat we daar zien... Alles is hier van marmer, er zijn ontzettend veel pilaren vol met decoraties, er zijn grote beelden van de goden die vereerd worden en op de vloer zijn motieven gemaakt van tegen elkaar geplaatste handen. 🙏🏻 Ook hier is alles wit.

Daarna op naar Washington D.C. De toevoeging D.C. is er niet voor niets: het voorkomt verwarring met de noordwestelijke staat Washington. De stad zelf is vernoemd naar George Washington, de allereerste president van Amerika. D.C. staat voor District of Columbia. De 'D' verwijst hierbij naar de unieke politieke status van de stad: Washington D.C. is namelijk geen Amerikaanse staat en behoort ook tot geen enkele andere staat. Het gebied is ooit speciaal ingericht als een onafhankelijk federaal district om de zetel van de nationale overheid – zoals het Witte Huis, het Congres en het Hooggerechtshof – te huisvesten. Omdat het buiten de macht van afzonderlijke staten valt, blijft de hoofdstad zo politiek neutraal. De naam Columbia is een oude, poëtische naam voor de Verenigde Staten, die verwijst naar ontdekkingsreiziger Christoffel Columbus. 

Wat ons meteen opvalt in Washington is de ruime opzet. Er is minder drukte, hectiek en hoogbouw dan in New York. We bezoeken het witte huis, het Capitool, het huis van afgevaardigden en de senaat, de schitterende bibliotheek, het national museum of natural history en het Washington monument.

’s Avonds gaan we naar de Capitol One Arena voor een pot ijshockey van de Washington Capitals tegen de Los Angeles Kings. Wat een belevenis is dit. Niet zozeer de wedstrijd zelf, maar de beleving van de Amerikanen die zich lekker laten opzwepen, de verering van veteranen en donoren en het enthousiasme van het publiek. Geweldig om de sfeer hier mee te maken!

Als we op weg zijn naar onze volgende bestemming rijden we door de staat Pennsylvania. Deze staat zorgt ervoor dat we de helft van alle Amerikaanse staten bezocht hebben. ‘De teller’ staat op 26 van de 51 staten.

In Connecticut gaan we weer op zoek naar de herfstkleuren. In eerste instantie vallen die tegen in vergelijking met wat we al gezien hebben. Er is minder kleur en er zijn ook al veel meer kale bomen. Gelukkig vinden we de kleuren nog wel op bepaalde plekken, maar het is veel meer zoeken dan voorheen.

We bezoeken Albany, één van de oudste continue bewoonde Europese nederzettingen in de VS. Het heette oorspronkelijk Beverwijck toen het onderdeel was van de kolonie Nieuw-Nederland. Sinds 1797 is het ook de hoofdstad van de staat New York. Je vindt er het New York State Capitol, the Egg (een eivormig theater) en verschillende musea. Je ziet er ook mooie huizen waarvan een aantal zo aan de Amsterdamse grachten zouden kunnen staan. Enkele straatnaambordjes kunnen dan ook mee: de van Trompstreet zou je ook in Nederland kunnen vinden.

Het is geen toeval dat er veel Nederlandse invloeden te vinden zijn in de staat New York. Toen de grote emigratiegolf na WOII richting Amerika vertrok moest iedereen zich, bij aankomst op Ellis Island, registreren. Daar werd ook meteen een schifting gemaakt: was je o.a. Nederlands, Frans of Brits dan mocht je door naar de ‘goede’ staten: jij was wel te gebruiken. Kwam je vanuit Italië of Polen dan had je pech en werd je het liefst weggestopt in de armere staten want eigenlijk hadden ze niet veel aan je.

Op de laatste dag dat het Watkins Glen S.P. open is bezoeken wij het. Althans, het park blijft open, maar de wandeling door de kloof wordt ‘s avonds om 18 uur officieel afgesloten vanwege de dalende temperaturen die ervoor gaan zorgen dat het pad bevriest. We genieten van de verschillende watervallen en de prachtige kleuren van het water. In de buurt vind je nog meer watervallen en staatsparken die niet zoveel bezocht worden, maar waarvan sommigen ook heel erg mooi zijn. Daar genieten we ook van.

Bij het Letchworth S.P., ook wel de Grand Canyon van het oosten genoemd, kijken we in de 25 kilometer lange kloof die door de Genesee rivier is uitgesleten met steile rotswanden als gevolg.

De grootste bezienswaardigheden van het park zijn de drie watervallen: de Upper Falls, de Middle Falls en de Lower Falls. Langs de rivier liggen diverse uitkijkpunten die mooie uitzichten geven over de watervallen.  Het is een stop die we niet hadden willen missen.

De laatste stop in Amerika zijn de beroemde Niagara watervallen op de grens van Canada en Amerika. De Niagara watervallen is een verzamelnaam voor 3 watervallen: de Horseshoe Falls (aan de Canadese kant) en de American Falls en de Bridal Veil Falls (beiden aan de Amerikaanse kant). Ongeveer 90% van het water stort via de Horseshoe Falls naar beneden, de overige 10% via de American Falls en de Bridal Veil Falls. De watervallen zijn niet de hoogste (rond de 60 meter), maar zeker de Horseshoe Falls zijn breed (ongeveer 670 meter). Waar ze echt in uitblinken is de hoeveelheid water die er doorheen stroomt. Op piektijden raast het water met meer dan 2 miljoen liter per seconde naar beneden.

Aan de Amerikaanse zijde zien we de American Falls en de Bridal Veil Falls van dichtbij en horen we goed het bulderende geraas als het water zich met een enorme kracht naar beneden laat vallen. Als we de Amerikaanse kant gezien hebben gaan we door naar de Canadese zijde. Daar komen we juist dicht bij de Horseshoe Falls. Hier komt een enorme waternevel vanaf die zich tot wolken transformeert. We gaan er de Skylon Tower op om de watervallen van bovenaf te bekijken. Dit doen we zowel overdag als ’s avonds wanneer de watervallen verlicht zijn. Ook van bovenaf zijn de watervallen erg mooi.

De dagen erop bezoeken we nog enkele kleine watervallen omdat ons oorspronkelijke plan, het bezoeken van Bruce Peninsula, niet door kan gaan vanwege hoge berenactiviteit in het park. Daardoor is het park vroegtijdig gesloten en moesten we een alternatief zoeken. Dat vonden we in het watervallengebied rondom Hamilton. Alleen de Webster Falls vonden we echt de moeite waard, al waren de Sherman Falls ook wel aardig.

En dan zit dit gedeelte van de reis er echt op. Morgen leveren we de camper in en gaan we op weg naar Mexico. Wat hebben we tijdens dit gedeelte van de reis geluk gehad met het weer. We hebben, op enkele dagen na, altijd zon gehad. Naarmate de reis vorderde kregen we wel te maken met dalende temperaturen, maar als het zonnetje schijnt dan heb je daar toch minder last van. De zon maakte ook de herfstkleuren nog intenser en wat hebben we daar ontzettend van genoten. Wat is onze rondreis door Amerika schitterend geweest. Het land blijft één van onze favoriete bestemmingen.